deyinirdi. Çünki hələ müharibədən çox-çox qabaq, Kömürçü meydanında bir şikəst alverçidən alınmış bu "Sankt-Peterburq" pilətəsi - o pilətə indiyə kimi xəstənin Şüvəlandakı bağında, evin altındakı zirzəminin bir küncdə qalır -Bakının nöyütü ilə işləmək istəmirdi.

"Bəxtəvərlərin pilətəsi də adam balası kimi yanır, bizimki andıra qalmış, göz dağıdı ki, boynumuza düşüb!.." "Ay nənə, sən niyə həmişə qışqıra-qışqıra danışırsan? Olmaz ki, qışqırmayasan?" "Ay yetim, qışqırmayım, bəs neyləyim?" Arvad nəvəsini qucaqlayıb bağrına basırdı, isti nəfəsini üzünə verirdi, saçlarını sığallayırdı, üzündən-gözündən öpüb, elə gözəl, elə şirin sözlər deyirdi ki, o uzaq illərin balaca, qan azlığından rəngi-rufu saralmış sısqa uşağın ürəyinə dünyanın böyük bir sevinci dolurdu: indi ələgəlməz olmuş bu sevincdə nənəsinin paltarından, başındakı şalından gələn nöyüt iyi də vardı.

Əgər insan istədiyi vaxt tək qala bilsəydi, yəqin ömrünü uzadacaq o qədər şeylər eləyərdi ki!.. Məsəlçin, maşına minib, lap gecəyarısı özünü Bakının otuz-qırx kilometrliyində yerləşən, hasarlan uçuq bağın havası ağır, darısqal zirzəmisinə salardı, şam yandırıb, heç kəsə lazım olmayan qədimi bir pilətənin yanında oturub başını dizləri üstə qoyardı və bəlkə də elə bu şam işığının möcüzəsi hesabına zirzəminin taxtaları çürümüş qapısını açıb içəri bir arvad girərdi, pilətənin yanında oturmuş çalsaçlı kişinin başını sığallaya-sığallaya ikicə-üçcə kəlmə deyərdi: "Dur, ay yetim, dur, yıxıl yat!" Yuxuda yox, qızdırma içərisində yox, dünyada nə varsa, qaranlıq nənnisində yırğalayan gecənin təmiz və pak vədəsində bu sözləri eşitmək üçün yalnız gərək tək qala biləsən. Amma o vaxt, hələ nənəsi sağ olanda, atası işdən gecə qayıdanda, Bakının o köhnə, tavanı hündür evində yaşayan balaca uşaq tək qalmaqdan qorxurdu. O vaxt bəlkə də heç kəs tək qalmaq istəmirdi, çünki o vaxt müharibə gedirdi və o vaxtın bütün gündüzləri və bütün gecələri soyuq olurdu, küləkli olurdu: müharibə illərinin yazı, yayı xəstənin yadına gəlmirdi.