ç gedəndən xeyli sonra, uşaqlar qonşudan, Xırda-bacıgildən gəlib şirin çayla pendir-çörəklərini yeyib yatışandan sonra, mən arvadağanın icazəsini alıb, ləzzətlə bir siqaret çəkdim. Sonra bir stəkan kəmşirin çay içdim, amma siqaretin ləzzətini vermədi. Daha sonra arvad mətbəxdə qab-qacağı yuyub otağa qayıtdı, bufetin üstün-dən termometri götürüb dinməz-söyləməz mənə verdi. Mən də din-məz-söyləməz termometri qoltuğuma qoydum. Düz üç dəqiqə arvadla üzbəüz oturub intizarla bir-birimizin üzünə baxdıq və bu müddət ərzində birdən mənə elə gəldi ki, arvad rahat nəfəs almağa da qorxur. Üç dəqiqə ötəndən sonra mən termometri çıxarıb, bayaqkı kimi dinməz-söyləməz arvada uzatdım. Çünki arvad məni termometrə baxmağa qoymurdu, deyirdi ki, sənin əlin ağırdır. Termometri götürüb, gözlərini azca qıyıb baxdı və:
- Şükür! - dedi. - Otuz altı yeddi.
Bu sözləri elə dedi ki, mənim özümə yazığım gəldi: guya qızdırmam otuz altı yox, otuz yeddi olsaydı, ayaqlarımı uzadıb çənə atacaqdım.

Küncdəki qədimi saat - bu da arvadın cehizi idi - gecə saat birin yarısını vuranda telefonumuzdan elə bir qəfil zəng qopdu ki, ürəyim yerindən oynadı. Arvad nə qədər məni qorusa da, nə qədər qeydimə qalsa da, özü dəstəyi götürməyə cürət etmədi. Mən əlimi uzadıb dəstəyi götürən kimi Mark Georgiyeviçin təngnəfəs səsini eşitdim.
- Bayaq yadımdan çıxdı deyim sənə. Dəhlizdə asılqanın üstündə qovluq qoymuşam, Səlimə xanım göndərib. Deyəsən, atasının gündəliyidi. Xudahafız. Gecən xeyrə qalsın.
Vəssalam.
- Kimiydi, ay kişi?! Mən əlimi yellədim.
- Əşşi, Mark Georgiyeviç!.. Rəhmətlik oğlu, ürəyimizi saldı. - Mən əlimi dəhlizə san uzatdım. - Orda qovluq qoyub, onu ver mənə.
Arvad yerindən qalxıb həvəssiz-həvəssiz qapıya yönələndə onu saxladım:
- Sən ölənlərinin goru, bir rumka da konyak ver.
Arvad tərs-tərs mənə baxdı, amma bir söz demədi, qovluğu gətir-məmişdən qabaq, bufetin şüşəli qapısını açıb ordakı erməni konyakından bir qədəh süzüb mənə verdi. Mən konyakı birnəfəsə başıma çəkdim.

***

Günəş,