bize de getiresen, doxturnan adama yüz-yüz vuraq.
Salatının gözleri yene hikkeli-hikkeli parıldadı:
- Boy, ay kişi!.. İndice iyne vurmadılarmı sene?

Mahmud divara bitişik qoyulmuş stullardan birini altına çekib eyleşdi. Elini yuxarı qaldırıb Salatının sözünü kesdi:
- Olar, yüz qram olar. Sen de kişini lap yarımcan eleme. Get, arağı getir.
Salatın tatar Temire yanaşıb qolundan tutdu, silkeledi:
- Temir, Temir!
Temir diksinib gözlerini açdı. Gözleri qıpqırmızı idi.
-Hay?
- Qalx, ay yetim, aşağı düşek. Saa arax verecem.

Tatar Temir "ya Allah" deyib ayağa qalxdı, yuxulu gözlerini her-ledib, bir müddet otağın ora-burasına baxdı: ele bil bu xalılı, mütekkeli otağı, tavandan ağ patrondan asılmış gur lampanı, qapı ile üzbeüz, pencereden xeyli aralı qoyulmuş nikelli çarpayını, hetta bu çarpayıda yorğan altında uzanmış Zülfüqar kişinin özünü de, ondan savayı Mahmudu, Salatını ve Moşunu da birinci defe idi görürdü. Mahmuda ele geldi ki, tatar Temir Salatının ağzından çıxmış "araq" kelmesini de emelli eşitmemişdi, eşitse de, yeqin bu söz hele ona çatmamışdı: çünki yorğunluqdan ve yuxusuzluqdan sınıxmış, alt dodağı sallanmış sifetde heç bir deyişiklik olmadı: anası ölmüşdü tatar Temirin ki, araq sözünü eşidib, qırğı kimi cövlan elemeye!.. Belece, ayaq üste dayanıb-dayanıb, tatar Temir bu otağa ayaq basdığı deqiqeden birinci kere ağzını açdı:
- Axşamın xeyir, Zülfüqar emi! Zülfüqar kişinin yerine Salatın cavab verdi:
- Xeyre qenşer, ay Temir... Di gel gedek, aşağı düşek, yerini salım, yıxıl yat.
Onlar otaqdan çıxandan sonra - Temirin eşikde, pillekenlerden hele ösküreyi eşidilirdi - Zülfüqar kişi Mahmuda dedi:
- Mahmıd, derdin alım, seni de axır vaxtlar yamanca eziyyete salıram. Neynim, qocalığın üzü qara olsun... Allah adama bir can verir, üstelik de min azar... Embe, başın haqqı, düz sözümdü, bu xına o xınadan döyül. - Qoca çetin danışırdı, nefesi boğazında kesilirdi, hövselesi daralmış adamlar kimi, sözleri telesik demeye çalışırdı. Yastığın üstünde

<< 1 ... 28 29 [30] 31 32 ... 202 >>