yayırdı. Xace Enver bu eqidede idi ki, Allah ona dünyanın en ağır belasını verib, elelxüsus da axşamlar, dünyanın bütün canlıları rahatlığa çekilende, hava serinleşenden sonra şiddetlenen, sulu gözlerine qara duman getiren, çenesine kimi bütün bedenini çulğayan bu şeytan ağrılarına dözmek belasını verib: heç ite, heç çaqqala qıymadığı bir ezabı, xudavendi-alem xace Enverin adına yazıb ve buyurub ki, son nefesine kimi, canın ağzından çıxana kimi bu ağrıları bedeninde gezdir ve şükür ele ki, seni kor xelq elememişem. Xace Enver bu defe gümüş mücrüden tiryekin iri parçasını götürmüşdü, o bu axşam huşunu tamam kütleşdirmek, ağrılardan Allahın kömekliyi ile canını qurtarmaq arzusunda idi: bir azdan, düşergede tonqallar yandırılanda, o, hökmdarın çadırına gedecekdi, bayaq vezir buyurmuşdu ki, ordunun almağa hazırlaşdığı qaladan iki saray şairi aşağı enib ve özlerile çox mühüm herbi melumatlar getiribler. Ve bir de bu düşergede, hökmdarın quruca henirtisinden qorxub qarınağrısına düşen serbazlardan biri öz doğma qardaşını bir gavur qızının üstünde qanına qeltan eleyib ve yeqin ki, hökmdar o serbazın böyük tikesini qulağı boyda etdirecekdir: bayaq xace Enver öz çadırına gelende celladı qırmızı libasda görmüşdü. Demeli, geceyarıya qeder xace Enveri yatmağa qoymayacaqlar, geceyarıya qeder xace Enver hökmdarın hüzurunda ayaq üste dayanıb ağrılara davam getirmeli olacaqdır... "Ya xudavendi-alem, feqiri-bendene yazığın gelsin. Şükür veren gününe!"

Gümüş mücrüden götürülmüş iri muncuq boyda hind tiryeki xace Enverin baxtından tünd çıxmışdı: yavaş-yavaş beyni dumanlanırdı, ezeleleri sustalırdı, ümdesi de ayaqları get-gede daha çox keyleşdiyinden, ağrıları emelli azalmışdı. Yürüşqabağı hökmdar ne serkerdelerine, ne de serbazlarına tiryek çekmeye rüsxet vermirdi - bu qadağa hamı üçün Quran ayini qeder müqeddes idi - çünki yürüşqabağı hökmdara demirağacı teki möhkem ezeleler ve aydın zehinler lazımdı. Bu qadağa yalnız xace Envere aid deyildi. Çünki hökmdar bilirdi ki, xace

<< 1 ... 54 55 [56] 57 58 ... 202 >>