Enverin azarı ele azardı ki, o, dünya dağılsaydı da, tiryeki tergite bilmezdi. Tergitseydi, günün bir vedesinde qefleten öle bilerdi, hökmdar ise neçe illerdi, köpek kimi vefalı nökerine sidq ürekle bağlanmışdı ve herden ona ele gelirdi ki, o - böyük bir memleketin böyük hökmdarı - hemin memleketde, belke de bütün yer üzünde, hamıdan çox xace Enveri sevir ve hamıdan çox xace Envere inanır.
İndi xace Enver, alnına gelen ilıq yapışqan teri elinin arxası ile sile-sile, ipek mütekkelere dirseklenib qalın xalının üstünde oturmuşdu, ayaqlarını uzatmışdı, eşikden gelen qarmaqarışıq sesleri - bu seslerde yene, hemişe olduğu kimi, vahime ve felaket qorxusu vardı dinleye-dinleye üreyinde onu yaradan Allaha ve onu yaşadan hökmdara dua oxuyurdu. Xace Enverin altmış illik ömründen özü üçün çıxardığı en vacib netice bundan ibaret idi: hökmdarın salamatlığı onun salamatlığı demek idi, hökmdarın ölümü onun ölümü demek idi. Onları gözegörünmez tanrı zencirleyib bir-birine bağlamışdı, üreklerinin döyüntüsünü de bir ahengde saxlayırdı. Xace Enver bu fikirde idi ki, eslinde, hökmdarla o, iki bedene ayrılmış bir candı...

Tonqalların, bir de torpağa basdırılmış uca direklerin başındakı çıraq qablarında yanan neftli esgilerin alovu şöle saçıb, hökmdarın çadırı qabağındakı iri bir saheni yarımdairevi şekilde işıqlandırmışdı. Serkerdeler ve serbazlar, hamısı da yaraqlı-yasaqlı, qalxanlarını dizleri beraberinde saxlaya-saxlaya çadırın qenşeri qabağında dayanıb hökmdarı gözleyirdiler: bir azdan hökmdar çadırdan çıxmalıydı, indi orada vezirle, vekille meşveret edirdi. Qardaşını öldürmüş serbaz, elleri ve ayaqları bağlı torpağın üstünde, sarımtıl, quru otların arasında üzüqoylu yere serilmişdi, hökmdarın emrile, hele divan merasiminden qabaq, cellad onun iki qulağını da kesib yarasına kül basmışdı: indi serbazın qırxıq ve qulaqsız başı uzaqdan deyirmi ve boz odun parçasına benzeyirdi.
İçeride vezirden ve vekilden savayı xace Enver de vardı, o, çadırın bir küncünde dayanıb, iki qulağını

<< 1 ... 55 56 [57] 58 59 ... 202 >>