vardı. Amma indi Kirlikir, nece deyerler, söhbetin, meclisin yüyenini eline almışdı, hem tamadalıq eleyirdi, hem de qonşu sarıdan tamam arxayındı, tepikden-filandan qorxmurdu. Bu zemanede de siçovul adlanan bendeye ne lazımdı ki?.. Otur, rahat kolbasanı ye, araqdan yavaş-yavaş vur ve şükür ele ki, böyrünü-başını tepiklemirler. Xeste olası adamın beyninde bir-iki söz kibrit qızartısı kimi alışıb yandı. "Tepik nedi, bu, niye tepikden qorxur?" - deye incik-incik düşündü ve hemin anda da derk etdi ki, o da Kirlikirin bezi fikirlerini oxuya bilir.
- Ancaq men icaze verende, qonşu. Men icaze vermesem, heç birce herf de oxuya bilmezsen! - Kirlikir sağ elinin eyri dırnaqlarından birini düzeldib yuxarı qaldırdı. - İntellektin evolyusiyasını süretlendirmeye, ona müdaxile etmeye menim hele ixtiyarım yoxdu, qadası.

Xeste olası adam razılıqla başını terpetdi ve eyni razılıq elameti olaraq, Kirlikir de uzunsov başını herekete getirdi, dedi:
- Bir elli de süz!
- Baş üste! Senin sağlığına, Kirlikir! - Stekanı yuxan qaldırıb içindeki arağı bu defe birnefese boğazından aşağı süzüb, hortdatdı getdi. Kirlikir, "fü, fu" eleye-eleye kolbasanın iri bir tikesini telesik ağzına saldı ve dedi:
- Yaxşı sözdü, hortdatmaq! Aferin, bilmirdim. İçmek, vurmaq... ve hortdatmaq. Deyesen, bu sözü sizin tereflerde çox işledirler, hay, ağrın alem senin, aye, a derdiş!

Xeste olası adam diksindi, etrafına baxdı, çünki bu sözleri Kirlikir demedi, feldşer Mahmud dedi. Tebii ki, feldşer Mahmud indi burdan çox-çox uzaqda idi ve onun sesiyle en ince çalarlarına qeder Kirlikir danışmışdı ve yeqin ki, zarafat xatirine yox. Elbette, zarafat xatirine yox, bununla Kirlikir tamam bildirmişdi ki, o bu dünyada her şeyi bilen ve her şeye qadir olan belke de yegane varlıqdı. Kirlikir, xeste olası adamın bu növbeti şaşqınlığının daha üstünü vurmadı. Dedi:
- He, bayaqdan sene üçüncü blokda yaşayan Semenderovdan danışmaq isteyirem, qoymursan, xırda-para şeylernen fikrimi dağıdırsan. Özün de bir azca çörek ye!

<< 1 ... 65 66 [67] 68 69 ... 202 >>