de arvadla metbexe keçib, tezeden çaydan içe-içe, ordan-burdan mırt vura-vura mektebde ponçik yediyimiz günleri yadımıza salırdıq.
İlahi, göresen, men bir de öz ayaqlarımla bizim balaca metbexe gede bileceyemmi?

Bu kiçik yataq otağında dava-derman iyinden sağlam adamı baş-gicellenmesi tuta bilerdi. O ki qala xesteni. Adam da iki ay yorğan-döşekde yatar? Niye yatmaz, lap canın da alar. Sen felek deyene bax. Cemi onca gün bundan qabaq bu zehrimar iyi otaqdan yox elemekden ötrü pencerenin balaca nefesliyini açmaq kifayet idi. Berqman mezuniyyetden qayıdıb onlara gelenden sonra bu balaca nefeslik de, ele bil, ömürlük bağlandı. Gelib evdekilere "çalışın, soyuğa vermeyin" demesiyle qapı-pencerelerin hökmünü oxudu. Birce metbexin penceresini herden azacıq açırdılar ki, bişmiş iyi eşiye çıxsın, xestenin üreyi bulanmasın. Amma mene ele gelir ki, indi pencerelerin hamısını taybatay açsalar da, bura metrolarda işleyen güclü hava kompressoru qoysalar da, bu iy bir yana gedesi deyil: derman iyi otağın havasına ve
divarlarına ömürlük hopmuşdu. Eve kim gelirdise üz gözünü turşudurdu, başını bulayırdı. Düzdür, yad adam olanda evvel-evvel narazılığını bildirmirdi, xesteye baş çekib gedende dehlizde evin xanımına döne-döne deyirdi ki, sağlam adamı bu otağa salsan azara tutular, ele xesteni sağalmağa qoymayan bu ağır havadır, canım, nefes almaq olmur ki! Ve ilaxır bu kimi sözler. Evin xanımı da, yataq otağın-dakı xeste de bu sözlere öyrenceli idiler, azından yüz defe eşitmişdiler. Eve gelen-gelen bu mövzunu müxtelif variasiyalarda sadalayırdı. Evveller, heç olmasa, teselli-filan veren olurdu, teze dermanlardan, yeni müalice üsullarından söhbet açırdı, edeb-erkanla xestenin yanında oturub, bir stekan da çay içib, dinmez-söylemez çıxıb gedirdi. Amma indi ele bil bu derman iyi ucdantutma hamının eseblerine toxunurdu, bezilerinin üzünden görürdüm ki, geldiklerine peşmandırlar. Arvad demişken, yaxşı ki, heç olmasa, eliboş gelmirdiler. Ele xestenin özü de, bir növ adetkerde olmuşdu,

<< 1 ... 6 7 [8] 9 10 ... 202 >>