gedib Ebülfezle Zeynalı
gözleyirdiler. Ebülfezle Zeynal tekce Toğrulu yox,hem de
Sebineyle Revanı da gizletmeye mecbur idi. Çünki polisler
her yerde onları axtarırdı.Nehayet Ebülfezle Zeynal eve
çatdılar. Qapı döyüldü. Qapını Röya açdı.
Röya:- Haradasınoz siz? Her yerde sizi axtarırlar. Anan
narahat olub Ateş,biz de burada narahat qalmışıq.
Zeynal:- Polisler ne tez öyrenib Sebineyle Revanı bizim
qaçırdığımızı?
- Belke de Çiçek xeber vermişdir.
Ebülfez:- Yox,Çiçek mene aşiq,olub,ne istesem eder. Hem
de eline super imkan düşüb,bunu qaçırmaz.
Sebine:- Biri mene de ne olduğunu başa salacaq,yoxsa
yox?
Zeynal:- Ezizim,her şeyi zamanı gelenxe sene danışacam.
Niye telesirsen?
Toğrul:-İşinize qarışmaq kimi olmasın,amma bir az d
küçede söhbet etsez bizi yutacaqlar.
Zeynal:- Bu adam ömründe birinci defe ağıllı nir söz
dedi,keçek artıq eve.
Eve keçdiler.
Revan:- Biz ne vaxta kimi burada qalacayıq?
Ebülfez:- Cebrayıldan kömek isteyecem.
- O bize kömek eder?
- Sene deye bilmetem,amma mene eder.
Xumar:- Nehayet geldiniz,haradasız? Yaxşı ki,polisler tuta
bilmeyib sizi.
Zeynal:- Her şey qaydasındadı,indi Cebrayıla kimin
telefonuyla zeng vuracayıq.
Xumar:- Sizin telefonlar ne oldu?
Zeynal:- Sındırmışıq,Ateş sene son mesajı yazıb telefonu
da sındırdı.
Röya:- Anana xeber vetmeliyik,evden çıxmasınlar,polis
onları tutsa,onların da başı ağrıyar.
Ebülfez:- Az qalıb,Ziya Qasımovla görüşüm,sonra her şey
bitecek. Bu esaret de bitecek.
Röya:- İnşallah,ne deyim.
Revan:- Elimizden gelen heç ne olmadığına göre biz
yataq.
Ebülfez:- He,siz dincelin,Zeynal,menle gel seninle işim
var. Geceniz xeyre qalsın.
Sebine:- Xeyre qarşı.
Revan:- Xeyre qarşı.
Hamı yatmağa getdi. Oyaq qalanlar ise Ateş ve Zeynal idi.
Zeynal:- Neyleyeceksen?
Ebülfez:- Sabah Ziyanı tehdid edecem,o ele nilir ki,her şey
nezareti altındadı,ona göstereceyim şou unudulmaz
olacaq.
- Çiçeyşn sene kömek edeceyine heç inanmağım gelmirdi.
- Çiçek exlaqsız da olsa qorxmazdı. Tehlükeli ve