olanları
unudun,heç yaşammamış kimi. Yaxşımı?
Qapının zenginin sesi eşidildi. Zaman qapını açanda
qarşısndakı şexsin ona mat-meettel baxdığını gördü.
Çünki bu şexs onu öldü bilen Toğrul idi.
Revan:- Ebülfez bu adamı size vermeyimi istedi,gerisine
qerarı siz vereceksiz,menim işim bura qeder idi. Bir de
onu deyim ki,düşmenleriniz hebs olunub.
- Çox sağ ol oğlum,gel keç içeri.
- Ehtiyac yoxdu,men gedim.Özünüze yaxşı
vaxın,qonağımız,size emanetdir.
- Narahat olma,ona çox yaxşı baxacam.
- Salamat qalın.
Revan sağollaşıb getdikden sonra Zaman "qonaq"ını
qebul edib öz otağına apardı.
Zaman:- Bax,yene otaqda heç kim yoxdu,ikimizik. Amma
bu defe patron menem. Menimle oyun oynadınız elemi?
Men nece oynadım bes? Xoşuna geldi,reqib ola bilerik?
Seninle söhbet etmeyi çoxdan isteyirdim vicdansız. Men
sabah axşam ya ailemle İstanbula uçacam,ya da hebse
gedecem. Sen ise sabah axşam ya ömründe bir defe ağıllı
hereket edib kişi kimi semim üçün qoyduğum silahla
başına gülleni çaxıb özünü öldüreceksen,ya da qapını
sındırıb qaçacaqsan. Bu da öz isteyinden asılıdı. İstesen
bu gün bu işi bitir ferqi yoxdu.
Zaman silahı Toğrulun qarşısına qoyub otaqdan çıxdı.
Qapını arxadan bağladı. Toğrul bütün geceni yatmayıb
güzgüdeki eksine ve silaha baxırdı...
Sebine ve Çiçek defn olunur. Çiçeyi Ateş,Sebineni ise
Zeynal mezara qoyub mezarın üstünü örtdüler.Zeynal
Sebinenin mezarındam çıxmaq istemirdi.
Zaman:- Gel oğlum daha besdi. Daha ağlama,bütün
günahkatlar layiqli cezalarını aldılar. Gel tut elimden.
Zeynal:- Menim üçün de burada,mezar qazın ata,men de
burada yaşamaq isteyirem,ondan ayrılmaq istemirem men
ata.
-Besdi oğlum,gel tut elimden,gel.
- İstemirem ata.
Ebülfez:- Uşaqlıq eleme,tut elimden çıx Zeynal.
- İstemirem dedim.
- Zeynal,besdi! Çıx!
Zeynal sanki bu emrden qorxub mezarı terk etdi.Molla
Yasin suresini oxumağa başlamışdı. Zeynal
ağlayırdı,Ateşin gözü yaşarmışdı,amma bunu gizletmeye
çalışırdı.Sebinenin defn merasimi bitdikden sonra

<< 1 ... 93 94 [95] 96 97 ... 123 >>