göre, sen menim ayaqlarımı yumalısan.
Men onun ayaq adlandırdığı kiçicik, gülmeli oyuncaqları suya qoyurdum. Nino uşaq kimi ayaqlarını
oynadır, üzüme su zerreleri sıçradırdı. Sonra da dama çıxıb orada otururduq. Nino bezen pesden
mahnı oxuyardı, bezen de Madonnaya benzer sifetini mene çevirib susardı. Men ise Madonnanın
sifetine baxmaqdan heç yorulmurdum. Her gece balaca bir heyvan kimi büzüşüb yatardı.
Bir defe Nino menden soruşdu:
– Eli xan, xoşbextsenmi?
– Çox xoşbextem. Bes sen Bakıya qayıtmaq isteyirsenmi?
– Yox! – deye ciddi cavab verdi – men göstermek isteyirem ki, bütün Asiya qadınlarının bacardığını
men de bacarıram, öz erime de qulluq ede bilirem.
Neft lampasını söndürdüyümüz zaman Nino yatağa uzanır, qaranlığın derinliklerine baxaraq önemli
meseleler barede düşünürdü: göresen qoyun qızartmasına bu qeder sarımsaq tökmek lazım idi, ya yox?
Göresen şair Rustaveli ile kraliça Tamara arasında bir mehebbet elaqesi vardı, yoxsa, yox? Kendde
yaşayan zaman birden diş ağrısı tutsa, kendde ne edecem ve neye göre dünen qonşudakı arvad erini
süpürge ile amansızcasına döyürdü?
Nino derdli-derdli “Heyat möcüzelerle doludur” deyib yatardı. Geceler oyanar, dirseyime toxunar,
sonra da son derece qürur ve lovğalıqla: “men Ninoyam” deyib yene yatardı. Men onun ince
çiyinlerini yorğanla örterdim.
“Nino – deye fikirleşirdim – sen heqiqeten Dağıstanın kendindeki heyatdan daha yaxşı yerlerde
yaşamağa layiq adamsan”.
Bir gün yaxınlığımızdakı Qunzax qesebesine getmişdim. Geriye qayıdanda neft lampası, qrammofon
ve bir eded de ipek şarf getirdim... Nino qrammofonu gördükde gözleri kellesine çıxdı. Amma çox
teessüf ki, bütün Qunzaxda ancaq iki qrammofon valı var idi. Onlardan biri dağlı reqsi, ikincisi ise
“Aida” operasından bir ariya idi. Biz bu valların ahengleri arasındakı ferqi bilmeyinceye qeder onları
dalbadal qoyub qulaq asırdıq.
Bakıdan arabir xeber gelirdi. Ninonun valideynleri bize yalvarırdılar ki, bir medeni ölkeye gedib orada
yaşayaq, yoxsa

<< 1 ... 145 146 [147] 148 149 ... 227 >>