hemişe bele ederdi. Men on meherrem gecesini yadıma saldım ve xalçaları ayaq altına
salmaq, elece de avropasayağı masa arxasında oturmaq mene ağır gelse de, Ninoya bu işlerde tam
serbestlik verdim. Menim öhdemde ise damdan başqa bir şey qalmırdı. Çünki Nino damı yeniden
qurmağı planlaşdırırmamışdı.
Eheng tozu ve fehlelerin ses-küyü evi doldurmuşdu. Men ise atamla evin damında oturub, başımı
yana çevirerek günahkar adam kimi dilimi Nino kimi çıxardıb dodaqlarımın üzerinde gezdirdim.
Atam çox nezaketle:
-Eh, dünyanın işleri beledir, Eli xan. Yuvanı dişi quş qurar. Şertler heç de asan olmadığı halda Nino
özünü İranda yaxşı apardı. İndi növbe senindir, Eli xan. Sene dediyim sözleri yadından çıxarma: Artıq
Bakı avropalaşıb. Özü de hemişelik!
Evlerin serinliyi ve divarlardan asılan rengareng xalçalar İrana aiddir.
-Bes sen ne edeceksen, ata?
-Men de İrana aidem ve senin uşağının doğumunu gören kimi İrana gedeceyem. Men Şemirandakı
evimizde yaşayıb, orada ağ divar kağızlarının ve divan yerine çarpayıların gelişini gözleyeceyem.
-Menim ise burada qalmağım meslehetdir, Ata.
Atam “Beli” deyerek ciddi bir şekilde başını terpetdi.
-Bilirem. Sen bu şeheri sevirsen, Nino da Avropanı sevir. Lakin menyeni bayrağımızı sevmedim.
Şeherin ses-küyü ve şeherdeki Allahsızlıq havası da xoşuma gelmedi.
O sakitce başını aşağı saldı ve bu anda qardaşı Esed-es-Selteneye benzedi.
-Men artıq yaşlıyam, Eli xan. Bütün bu yeniliklere, dözümüm yoxdur. Sen ise gencsen ve cesursan,
senin burada qalmağın lazımdır. Azerbaycan ölkesinin sene ehtiyacı var.
* * *
Alaqaranlıqda şeherimizin küçelerinde gezişirdim. Sert baxışlı türk patrulları tinlerde keşik çekirdiler.
Men türk zabitleri ile söhbet etdim. Onlar mene İstanbulun mescidlerinden, Tatlı-Sudakı yay
gecelerinden söhbet etdiler. Köhne qubernator binasının üzerinde yeni Azerbaycan dövletinin bayrağı
dalğalanırdı. Parlament de mekteb binasında yerleşirdi. Köhne şeher ele bir yeni bir heyata qedem
qoymuşdu. Vekil Feteli xan

<< 1 ... 198 199 [200] 201 202 ... 227 >>