a yadlar kimi
gelsin! Redd ol, nankor!
Suretle pillekenlere atdim
ozumu. Bogazimda qeher
duyunlenmishdi. Ele bil havam
chatishmirdi. Tez chole
chixmaq istedim, birce burdan
uzaqlashaydim.
-Elxan!
Dondum.
-Hara gedirsen?...-Elnure
tovshuye-tovshuye ozunu
mene chatdirdi…-Anama fikir
verme. Hirslidir indi…
-Nece oldu?
-Ele sen gedenden besh deqiqe
sonra ureyi tutdu. Getirdik
xestexanaya. Amma gec idi. İki-
uch saat komada saxladilar,
sonra dediler…-Aglamsindi…-
Olub.
-Kim getirdi sizi?
-Qonshular.
Cibimi esheledim, 360 manat
pul vardi cemi.
-Al bunu, yene getirecem.
-Eve get. Gozle bizi. Anama
qulaq asma…
Xestexanadan chixdim. Cengiz
mashinda gozleyirdi. Birlikde
ifade vermeye gedecekdik…
-Nese lazimdir?
-Yox.
-Lazim olar..-Elinde hazir
tutdugu buklunu yanima
qoydu. Pul destesi idi.
-Ehtiyac yoxdur!
Cengiz elimi kenara iteledi:
-Xeyir-sherde en chox pula
ehtiyac olur.
-Ozumde var, Cengiz!
-Hardandir? Yoxsa shirketi
soymusan xeberim yoxdur?
Uzumu turshutdum, hech
zarafatin yeri idi?...Cengiz
basha dushdu:
-Yaxshi, Elxan, gotur,
qaytararsan. Bilirem axi
maasha iki-uch gun var hele.
Kechen maashdan da neyin
qalacaq ki?...-Gozunu yoldan
chekmeyib yavashca elave
etdi:
-Bashqa yerden geliriniz
yoxdur, evde de yigdiginiz bir
shey yox…Her halda men basha
dushduyum qederile…
Dinmedim. Cengizin “Her sheyi
hell etmek menim uchun su
ichmekden de asandir!” ifadesi
almish uzune baxdim…Bu an
ondan chox nifret etdiyim
adam yox idi….
İfade vermeye evvel Cengiz
getdi. Bir saata yaxin dehlizde
oturdum, hansi ki, bir an da
olsun sakit, bosh qalmadi,
adamlar qaynayirdi demek olar
ki. Bu memleketde ne qeder
qanun pozan var imish…
Atami fikirleshirdim. Son
sohbetimizde (Daha dogrusu
son davamizda) gozlerinin
aldigi ifade; Sene guvendiyim
daglar…
Beli eslinde men eyni gunde iki
adam oldurmushdum. Ellerimi
qulaqlarima berk-berk
sixmishdim. Bununla da sanki
beynimin ugultusunu batirmaq
isteyirdim.
Kimse chiynime