m macəra yoxdur.
Cengiz bərkə-boşa düşməyib,
çətin sınaqlar qarşısında
qalmayıb, həyatın imtahanından
keçməyib. Həmişə atasının
hesabına yaşıl işıq yanıb
qarşısında. Düzdür Cengiz özü də
bacarıqlıdır, amma neçə insan o
bacarıqla, o ata olmadan bu
mərtəbəyə çata bilərdi?
Barmağını qədəhin başında
gəzdirib boş olduğunun fərqinə
indi vardı sanki, həm özünün,
həm mənim qədəhimi doldurdu.
-“Bizim” dedim amma əslində
Cengizin içində yoxdur o
həyəcan. İnsan da bu qədər
rahat olar? Bu qədər arxayın
olar?
-Mənim də atam bu mənsəbə
sahib olsaydı-olardım.
Diqqətlə üzümə baxdı:
-Düzdür, onda sənin hər şeyin
olardı, var-dövlətin başından
aşardı, hamı səndən çəkinərdi,
biri qorxusundan, digəri
hörmətindən amma yenə də
nəsə çatışmazdı həyatında.
-Məncə buna harınlıq deyilir,
toxluğundan darımaq!
-Yox. Sən bunu başa
düşməzsən…
-Mən bilirsən nəyi başa
düşmürəm? Bir kişinin yanında
Bərfim varsa o kişi necə darıxa
bilər? Necə ola bilər ki, onun
həyatında ”Nəsə “ çatışmasın
hə? Həm Bərfimlə yanaşı digər
üstünlükləri də varsa?
Hiss eləyirdim ki, Aslanı
öldürdüyüm gecəki hala
düşürəm. Beynim dumanlanırdı,
lazım olmayan sözləri demək
istəmirdim, amma elə bil kəlmələr
bir-birinin bəhsinə sıraya
düzülürdü. Hər qədəhdən sonra
“Bu son!” deyirdim amma
ikimizdə dayanmadan içirdik..
-Çatışmayan nəsə onun yox,
Bərfimin həyatında olur…
-Sən həyatından çox razı
görünürsən amma…
Üzümə baxıb pıçıldadı:
-Sən elə düşünürsən?
-Əminəm!
Hələ otağa girən kimi diqqətimi
bir şey çəkmişdi: Bərfimin
alabəzək paltarının üstündən
geydiyi “Fuqara”sı əynində yox
idi. Mən gələnəcən çıxartmışdı,
çılpaq çiyinləri, saçlarının
səpələndiyi açıq kürəyi gözlərimi
qıdığlayırdı indi…
Arxası üstə divana söykənib
gözünü tavana zillədi, mənsə
onun geniş alnına, qabarıq
cizgilərinə, dodaqlarına,
parıldayan çiyinlərinə baxırdım.
Tutqun şəkildə dərk elədim ki, elə
bu saat bu otaqdan çıxmaq
lazımdır…
Nə vaxtsa belə bir söz
eşitmişdim “ Sənin onsuz
bədbəxt