olmağın heç, onun
sənsiz xoşbəxt olmağı daha çox
pis təsir edər…”
Hələ Bakıda olanda
kompyutermdə onların toy
şəkilləri var idi. Şəkilləri çıxardıb
onlara təhvil verəndən sonra da
silməmişdim. Bütün bu
danışdıqlarımdan əlavə bir də
gecələr tək olanda, bütün günün
yorucu işindən sonra dincəlmək
əvəzinə saatlarla o şəkillərə göz
zilləməyim var idi. Hansı ki, bu
barədə danışmamışam indiyə
qədər.
Bu elə bir hisdir ki, yalnız
yaşayan bilər. Sən bir şəklə
baxırsan, şəkildən sənə boylanan
gözlərdə, simada israrla nəsə
çatışmazlıq axtarırsan.
Sevdiyinin yanında oturan
gözlərdə bu xoşbəxtliyi haqq
etməyən nankorluq, sevdiyinin
gözlərində kədər axtarırsan.
İnadla, gülünc ümidlə, özünü
aldada-aldada. “Yox, o mənsiz
xoşbəxt deyil, onu yalnız mən
xoşbəxt edə bilərdim!” fikirləşib
gözlərindəki ifadəyə istədiyin
mənanı yükləyirsən. Bax bu
çarəsiszliyin nəticəsi idi.
Əslində mənim iki dünyam var
idi. Birində mən ciddi, intizamlı
işçi, vaxtlı-vaxtında pul verən
qardaş, atasının qatili övlad,
etibarlı dost və s. Bu dünyada
mən var idim, anam,(vaxtilə
atam), bacım, Bərfim, Cengiz, iş
yoldaşlarım, dostlarım, tanışlarım
daha kimlər, kimlər…
O biri dünyamda isə tək mən
idim. Bu dünyada istədiyim vaxt
istədiyimi edə, danışa bilərdim.
Bu dünyada mən sadiq dost,
intizamlı işçi rolunu oynamağa
məcbur deyildim. Hislərimi açıq-
aydın ifadə edə bilərdim.
Dünyamda mən sevdiyim ilə əl-
ələ gəzirdim. Yağışın altında
islanırdıq, qarda bərabər ayaq izi
qoyurduq, birlikdə film izləyirdik,
o filmi müzakirə edirdik, yemək
hazırlayırdıq, bir-birimizin
üstünə un, sous tökürdük,
birlikdə yuyunub təmizlənirdik…
O mənim saçımı barmağı ilə
darayırdı, mən barmaqlarımı
onun titrəyən kirpiklərinə,
dodaqlarına, saçlarına
sürtürdüm…
Həmin dünyada da mən çox
sevirdim, bütün qəlbimlə
sevirdim, və bu sevgini
gizlətmirdim. Dünyamda sevgim
qarşılıqsız deyildi. O da məni
sevirdi. Hələ peşman idi də.
mənsiz keçirtdiyi illərinə peşman
idi…
O dünyamda