a mən onu
qısqanmırdım, bizi qısqanırdılar.
Mən onun xoşbəxt şəkillərinə
baxıb qıcıq olmurdum. Özümə
inamım yaranmışdı…
Bütün bunlar hamısı o dünyada
idi. Buna xəyal dünyası deyilir…
buna bədbəxtlər, əlacsızlar
ehtiyac duyur…
Məhz bu hisslər, bu əzablar mənə,
özümə haqq qazandırmağıma
səbəb olurdu ki, ədalət gec-tez
qələbə çalacaq , mən mənim olanı
əldə edəcəm…
-İçki ver!
Fikirdən ayıldım, Bərfim üzümə
baxırdı. İkinci şüşəni açmaq
istədim, amma nədənsə əlimdə
hərəkət qalmamışdı elə bil. Hirslə
şüşəni çalxaladım, var gücümlə
divanın başına çırpdım
-Neynirsən?!! Kaktusdur məgər
o?!
Şüşənin qırıntıları ətrafa
səpələndi, əlimə dağılmış tünd
konyakın rəngindən əlavə qan
da sezdim, cəld durub hamama
keçdim. Bərfim arxamca gəldi.
-Elxan, nə oldu?!
-Heç…-Pıçıldadım-Get gəlirəm.
-Yaraladın əlini? İlahi! Dəlisən
sən? Niyə elə elədin?
-Bərfim! Heç nə olmadı deyirəm,
get gəlirəm!
-Bağla bu suyu!...-Karanın altına
tutduğum əlimi çəkdi, daha çox
qan gedər.-Yaralı barmağımı
dodaqlarına apardı, güya əlimi
ilan sancıbmış kimi, o da sorub
zəhəri çəkmək istəyirmiş kimi
barmağımı sordu…
Həmin an bütün qanım dondu,
hiss elədim ki, nəfəsim dayanır.
Artıq sinəmlə kürəyimin
qovuşurdu, bir an, cəmi bir neçə
saniyə çəkdi onun bu hərəkəti,
cəld hərəkətlə, sanki közə
basmışdılar əlimi-çəkdim
barmağımı, altdan yuxarı sakit
tərzdə üçümə baxırdı,.
Dodaqlarında barmağımdan
qalan qan var idi, mən artıq
yanlız onun dodaqlarını
görürüdüm başqa da heç nə!
Sağlam barmağımla dodağına
toxundum, qanı silmək
istəyirdim. Əli ilə barmağımı yenə
ağzına aldı, bilmək olmurdu,
öpürmü, yalayırmı, sadəcə
toxunmağı bəs idi ki, ruhum
uçsun bədənimdə.
Vücudumdakı bütün hüceyrələr
şahə qalxmışdı…
Bərfim barmağımı, biləyimi,
qolumu, daha sonra yavaş-yavaş
yuxarı-çiynimi öpüşlərə qərq
edirdi. Mən sadəcə olaraq heç nə
deyə bilmirdim. İki addım arxaya
çəkildim. Krana söykəndim artıq
çəkilməli yerim yox idi. Üzünü də
görmürdüm artıq, yanlız