. Agir-agir
nefes alirdi. Diz chokub bashini
dizimin ustune qoydum. Butun
bedenim titreyirdi. Gucum
chekilmishdi, sesim batmishdi.
Qishqirmaq istedim, amma
sesim chixmadi, pichilti ile:
-Eleme...eleme -dedim.
Gucle sezilecek tebessumle
gulumsedi:
-Artiq gecdir...eledim.
-Ziya?! Ziya??
Qardash...bedbext! Niye axi,
niye?
-Bilirsen...Ona de...de ki, Ziya
sozunu tutdu...onsuz yashlar
lazim dey...-Xirilti danishmagina
mane olurdu. Bichaq sancildigi
yerden chixmishdi, gorunur
ozu chixartmishdi. Ovcunda iki
qol duymesi parildayirdi…
Ozumden asili deyildi, yash
yanaqlarimdan sel kimi
tokulurdu. En yaxin dostum
qollarimin arasinda can verirdi...
Ziyanin qirxi chixandan sonra
Ulfetin toyu oldu. Ziyanin atasi
infarkt kechirmishdi. Gedib
deymedim. CHox kechmeden
esgerliye getdim. Ziya olenden
sonra hem esgerlikde oldugum
1 il muddetinde, hem de
qayitdigim bu bir ile yaxin
vaxtda Ziya tez-tez yuxuma
girirdi. Hemishe de eyni
formada; qollarimin arasinda
can verir, xirildayir, amma
danisha bilmir. Bir kelme bele
olsun kesmirdi menimle...
Bu defe ise…Dizimin ustunde
bashi, qarnina qoydugu qanli
eli, xirildiyan sesi ile..
-Elxan, menden
sorushmushdun ki, ”Niye?”
yadindadi?
-He..
-İndi de sorushursan?
-...
-Bax gorursen, sevgi adama
olum de getirir bezen...Sene de
getirdi..
-Men sagam axi...
Yene eyni zeif tebessum...
-Men de indi sagam ne olsun,
bir azdan olecem. Sen de bir
azdan oleceksen... Elxan,
deymez, qardash, deymez. Kash
olmeyek, kash yashayaq. Kash
bu heyat yene verilsin bize,
onda onu menasiz sheylere
xerclemezdik.
-Sen duz demirsen axi, men
sagam...
-Olduk, Elxan. İkimiz de olduk...
Siqaret isteyirdim. Etrafima
baxdim, burda siqaret ne
gezirdi. Dizimin ustunde
serelenmish qiza baxdim:
-Siqaretin var?
-Otaqda qaldi.
Onun sesi eseblerime
toxunurdu. Qalxib otaga
kechdim. SHushe qirintilari
otaga sepelenmishdi. Ehtiyatla
ayagimla kenara iteleyib
masanin ustunden siqareti
goturub yandirdim.