r soyuqluq hiss etdi. Əli yanağını onun alnına söykəmişdi.
- Əllərin buz kimidi. Qızdırman da var. Deməli qarğışlarım tutdu, Allahım sənə çox şükür.
Jalə onu var gücü ilə itələyib qışqırdı.
- Bunu demək də olardı!
- Yaxşılıq yaramır sənə! Get da evinə. Bax üzün daha da qızardı, 300% öləcəksən. Get evinə!
Jalə əllərini yanaqlarına apardı. Həqiqəqətəndə od tutub yanırdı. Amma bu istiliyin çoxunun utancdan olduğuna əmin idi. Əli isə elə davranırdı ki, güya heç nə olmayıb. Utancdan üzünü çevirib, ayaqlarını yerə vurdu.
- Neandertal!- deyib, ofisə tərəf getdi.
Əli hələ də onun arxasınca baxırdı. öz aləmində yaxşı bir şey eləmişdi və Jalə ona təşəkkür etməli idi. Amma Jalənin bir söymədiyi qalmışdı. Düzü o “neandertal”ın söyüş olduğunu da düşünürdü yəni. Çiynini çəkib, binaya tərəf getdi. Bir-iki addım getmişdi ki, ayaq saxladı.
- Bu ürəyi yumuşaqlıqla çox yaşamayacam mən...
Jalə bütün diqqətini qarşındakını çertyoja vermişdi. Öz işini çox sevirdi həqiqətən də. Bir-iki detalı düzətmək istəyirdi ki, qabağına bir torba atıldı. Başını qaldırıb, Əlini gördü. Əli gözlərini ondan qaçırıb mırıldandı.
- İç buları. Burda gəbərib-eliyərsən, bir də polislə əlləşməyək.
Başqa stol çəkib, masanın qarşısına oturdu. O də əlinə bir çertyoj alıb detalları yoxlayırdı. Jalə torbadakı dərmanlara baxıb gülümsədi. Deyəsən Əli düşündüyü kimi pis biri deyildi. Başını qaldırıb ona baxdı. Susanda çox şirində görünürdü. Səliqəli saçları, qara gözləri, həmişə küskün uşaqlarınkı kimi biraz irəli üzanan dodaqları. Hələ iri bədəni ilə balaca stola sığmamağı onu daha da şirin göztərirdi. Jalə özü də bilmədən Əliyə baxırdı. Əli də bunu hiss edib başını qaldırdı. ən birinci gözlərinə inan bilmədi. Jalə əlini çənəsi altına qoyub ona baxırdı. həmdə deyəsən gülümsəyirdi. “görəsən nəyə baxır? Üzümdə nəsə var? Bu qızın baxışından xeyir gəlməz.” Deyə düşünən Əli dilləndi.
- Nə olub? Nə baxırsan?
- Baxmaq olmaz? Siz oğlanlar qızlara baxanda yaxşıdır?
- Hansı oğlan imiş qızlara baxan? Heç gör mən