n getmişdi.
- Başüstə Əli bəy...- deyən Zeynəb udqundu. Jalə yənə öz kəskin gözlərini ona zilləmişdi.
- Yəni...Əli bəy...siz. sən kimsən ki, mən sənə bəy deyim! Pa!
Zeynəb artıq çoxdan otağa girmiş Əlini asıb-kəsirdi və bu deyəsən Jaləni biraz özünə gətirmişdi. Həvəsə gəlib, o da Zeynəbə qoşulmaq istəyirdi ki, masadakı telefon çaldı. Zeynəb telefonu götürdü.
- Bəli Rəşid bəy. Aha.. başüstə, deyərəm.
Zeynəb dəstəyi yerinə qoydu. Jaləyə baxıb.
- Rəşid bəy səni və Əli bə...lasını vermişi otağına çağırır.
Əli bayaqdan dodağını çeynəyib əmisi ilə Jaləyə baxırdı. ikisi elə gözəl, elə mehriban danışırdılarki. Elə bir Rəşid kişi Əlinin yox, Jalənin əmisi idi. Əli yüngülcə öksürüb dedi.
- Hmm... bizi niyə çağırmısız Rəşid bəy? Yoxsa artıq Jalə xanıma ehtiyac olmadığını elan edəcəksiniz?
Rəşid bəyin dişi bağırsağını kəsirdi. Normalda Əli bu sözdən sonra yaxşıca kötək yeməli idi. Amma iş yerində qohumluq əlaqələrini bildirmirdilər.İndi də Əliyə “sən görərsən!” baxışı atmaqla kifayətlənib dedi.
- Yox. Sabah sizi sahəyə gözndərəcəm. Memar ola bilərsiz, amma iş çertyoj çəkməklə bitmir, gərək sonrasını da öyrənəsiz.
Əli və Jalə bir-birinə baxdılar. Indiyə kimi inçaat sahələrində olmayan Jalə təəccüblənmişdi. Amma bütün uşaqlığı o sahələrdə keçən Əli sevinirdi. Hələ indidən Jaləyə qalib gəlmiş kimi gülümsəyirdi. Jaləni dəli edən isə normalda bu güülmsəmə onda öldürmə istəyi oyatmalı idisə, indi Əlinin gülümsəməsi ona xoş gəlirdi. Üzünü çevirib, əlini alnına qoydu. Dərmanlar işə yaramışa bənzəyirdi. Pıçıldadı:
- Deyəsən hələ də qızdırmam var...Jalə binanın qarşısında dayandı. Əlini alnına qoyub yoxladı. Yox, bu gün qızdırması olmadığına əmin idi. Deməli heç nə ağlını qarışdıra bilməzdi. Saçlarını arxaya atıb, paltarını düzəltdi. Başını dik tutub, binaya girdi. Liftə belə özündən əmin idi. Lakin ofisə girdikdə... Əli Zeynəblə danışırdı. Deyəsən hansısa sənədlərdən söhbət gedirdi. Lakin Əlinin üzünü görmək belə Jalənin əsəbləşməsinə bəs eləmişdi. “Neandertal! Gör necə