üstünə töküb, ofisdən çıxdı. Tək qalan Elman nə edəcəyini bilmədən gözlərini döyürdü. Başını ayib, dodaqlarını büzdü. Mızıldandı:
- Mən “sabahın xeyir” dedim təkcə... Əvvəl bığ, indi də mikrob... Niyə mən...
Səhraya düşmüş pinqivinə dönən Elmanı qoyaq kənara, Əli və Jaləyə qayıdaq. Həyətdə az qala Mingəçevirin yarısının eşitdiyi davadan sonra Jalə Əlinin maşını ilə getməyə razı olmuşdu. Indi də maşının arxa oturacağına oturub, pencərədən yola baxırdı. Bəəzn gözləri qaçır, maşının güzgüsündən Əliyə baxırdı. Amma bu sadəcə bir neçə saniyəlik olurdu. Tez özünə gəlib, oğlanlara 5 qat artıq nifət edirdi.
- Gəldik.
Jalə diksindi. Yenə güzgüyə baxdığını anlayıb, gözünü çəkmək istədi. Amma bu dəfə Əli də ona baxırdı.
- Düşəcəksən, yoxsa gəlim ayağınızın altınıza sərilim xanım?
Of Əli, Jalənin tərs damarına basmayan bir cümlə qura bilməzdin?
- Ehtiyac yoxdu!- deyib, əsəbi şəkildə maşından düşdü Jalə.
Əli də maşından enib, onun qabağını kəsdi.
- Bax bir də düşün, ora oğlan qaynayır. Nəsə desələr, mən səni mudafiyə-filan eləməyəcəm.
Deyəsən Əli bu dəfə çox ciddi idi. Narahatlığı üzündən oxunurdu. Amma Jalənin də öz prinsibləri var idi.
- Mən də gəlirəm.
- Helə? Onda nəsə probləm olsa, süpürgəni çıxar və onunla uç. Mən axşama kimi burda olacam!
- Sənin o maşınına bir də minmək istəyən kim idi? Səndən əvvəl içində donuz saxlayırdılar?- deyən Jalə gözlərini süzdürüb, yeriməyə başladı.
Əli onun arxasıyca baxıb, onun ağzını əydi:
- “səndən əvvəl içində donuz saxlayırdılar...”. Yox, sənin kimi ifritə arvadı olan bir kişinin idi. Arvad kişinin başını yedi-yedi, sonra da basdırdı. Bu da mənim başımı yeyəcək... bişirməyi də bacarmır, çiy-çiy yeyəcək. Öz aramızdı, gəşəng kəllə-paça havasıdı ha...
Artıq deyinməyi kənara qoyub, öz-özünə danışan Əli birdən ayıldı. Jalənin işçilərinin yanına çatdığını görüb, addımlarını tezləşdirdi. Deyəsən vaxtında çatmışdı, Jalə özünü işçilərə təqdim edirdi.
- ... yeni memaram. Jalə Namazova.
Usta gündən qaralmış üzünü qırışdırıb,