, diqqətlə Jaləyə baxdı. Deyəsən onun təbiri ilə “əl boyda qız”ın memar olmasına inana bilmirdi. Onun arxasıyca tanıdığ Əlinin gəldiyini görüb gülümsədi. Əli ilə Jaləni göstərib dedi:
- A bala bu injinerəm deyir. Nə məsələdi bu hay?!
Əli çiynini çəkib mızıldandı:
- Dediyi kimidir. Hələ dəqiq deyil, 3 aylıq vaxtı var.
- Zəhmət olmasa işin gedişi ilə məni tanış ələyin. Maraqlıdır.- deyən Jalə gülümsəyə çalışdı. Bildirməsə də, pərt olurdu.
Kişi əlini yellədi.
- A qızım mən səni ordakıların yanına apara bilmərəm. istəyir injiner yox, nazir ol. Xalxın qızını bir topa gedənin arasına necə aparım? Yanında atanla, qardaşınla, bir yiyənlə gəl.
- Amma mənim görməyim va...
- Başa düşmürsən ay qız. Mən tək qızı salmıyajam gedələrin arasına. Sözümü dedim day.
Jalə bu dəfə pərtliyini gizlədə bilmədi. Qoca kişi fikrini dəyişdirənə oxşamırdı. Ondan icazə almamış inşaata girə bilməzdi. Titrəməyə başlamışdı. Üniversitətə ilk girdiyində də belə sözləri çox eşitmişdi. “qız işi deyil”, “bacarmazsan”, “sənlik deyil”, “qıza olmaz”... daha nələr. Amma bibisinin də dəstəyi ilə təslim olmamışdı. Indi burda, tam bacarmışkən uduzmaq... Başını qaldırıb, Əliyə baxdı. Əli ona “mən demişdim” deyərmiş kimi baxıb, çiynini çəkdi. Deyəsən Jalənin təslim olmaqdan başqa çarəsi yox idi... Yoxsa var idimi? Başını qaldırıb, qocanın üzünə dik baxdı.
- Kim dedi ki, mən bura yiyəsiz gəlmişəm?- deyib, Əlinin əlindən tutub yanına çəkdi.- Nişanlımla gəlmişəm.
- Hı?! Hay?!
Əli gözlərini geniş açıb bir Jaləyə, bir də birləşmiş əllərinə baxdı. Jalə isə onun əlini bərk sıxıb, qalib gəlmiş kimi gülümsəyirdi...- Nişanlımla gəlmişəm.
- Hı?! Hay?!
Əli gözlərini geniş açıb bir Jaləyə, bir də birləşmiş əllərinə baxdı. Jalə isə onun əlini bərk sıxıb, qalib gəlmiş kimi gülümsəyirdi. Qoca da deyəsən təəccüblənmişdi, hətda biraz incimişdi də. Demək olarkı hər həftə gördüyü, oğlu qədər sevdiyi Əlinin ona xəbər vermədən nişanlanması... Elə indi də incikliyini birüzə verdi:
- Ayıb olsun oğlum. Adam bir böyük