sakitləşməyə çalışdı. Şirin dilini işə salıb, dedi:
- Ana, qurban olum bu səfərkində nə tapdın?
Elya xanım oğlunu tanıyırdı. Bilirdi indi üzü gülsə də, hələ də əsəbidir. Amma o da ana idi, oğlu üçün ən yaxşısını istəyirdi əlbətdə. Bu səfər özünü haqlı çıxarmağa çalışıb, dedi:
- Nə? Bax oğlum, 2 universitet bitirib, işi, ayda 500 manat maaşı. Savadlı, dünya görüşlü bir qızdı. Valla sənə layiqdi.
- Ay ana, istəmirəm mən bunları. Bax mən oxumuş, işləyən qız istəmirəm. Mənə lazımdı evdə sənə kömək eləsin, atamın hörmətin saxlasın, evin qədrin bilsin bəsdi. Bu içi qurumuşları niyə sırıyırsan axı mənə? Nolar bir düz-əməllisini tapsan? Lap get kəndən tap, daha yaxşı. Şəhərin çoxbilmiş qızlarından min dəfə yaxşıdılar. Bax axrınca dəfə deyirəm, mənə bir qız tap evlənməyə. Amma qurban olum səndən cavan olsun heç olmasa.
2 ildir hər gün eyni səhnə yaşanırdı. Əli nə qədər etiraz etsə də, Elya xanım oğluna oxumuş bir qız almağa and içmişdi. Özü oxumasa da, muasir qadın idi. Amma ya Əli? Əminəm daş dövrünə getsək, ondan daha muasir fikirli insanlar tapardıq. İnadkar, lovğa, özünüsevən bu insanın bir tək zəif tərəfi var idi, o da... Elya xanım dodaqlarını uşaq kimi büzüb, başını aşağı saldı. Arada burnunu da çəkirdi. Əli anasının tələsinə bu dəfə düşməyib, heç ona tərəf baxmadı da. Amma bu nə qədər çəkə bilərdi ki?
- Ana.
- ...
- Ana yaxşı da.
- ....
- Ana qurban olum belə eləmə.
Yenə Əli Elya xanıma yaxınlaşıb, onun könlünü almağa çalışırdı. Elya xanımın əllərinindən öpüb, şirin dilini işə saldı:
- Anaların bi dənəsi, evimizin sultanı, kainatın incisi, küsdün?
Elya xanımı belə şeylərlə aldatmaq mümkün idi? hələ də dodağını büzüb durmuşdu. Əli artıq yalvarmağa keçəndə, gözlərini süzdürüb, küskün-küskün dilləndi:
- Ananı bu qədər çox istəyirsənsə, niyə sözünə baxmırsan? Heç anan sənin pisliyini istəyər?
- Yaxşı, bundan sonra qulaq asacam hər dediyinə.
- Helə? Indi bir qız var...
- De görüm necə qızdı anaların bidənəsi.
- Valla yaxşı qızdı. Lap sən istəyəndi.