ə təəccüblənib çiynini çəkdi. Istehza ilə soruşdu:
- Sənin adın? Ha, düzdü. Adın mənimlə çıxdı, daha səni alan olmaz. Evdə qalacaqsan.
Bax burası Əlinin ağlına gəlmişdi. O oğlan idi, belə şeylər onun üçün problem deyildi ki. Dediyinin menasızlığını özü də dərk edirdi. Əllərini cibinə qoyub, başını aşağı saldı. Əsəbdən dodaqlarını çeynəyirdi. Birdən başını qaldırıb, dik Jalənin üzünə baxdı. biraz təlaşlı səslə dedi:
- Bəs sən? Indi sənin adın mənimlə çıxdı, dəqiq evdə qaldın sən.
- Narahat olma. Mən nə vaxtsa ailə qurası olsam, camaatın ağzına baxan yox, mənə inanan biri ilə olacaq bu. Əminəm o insan mənim bunu niyə etdiyimi başa düşəcək.
Əli gülümsəyib:
- Onda sənə kiçik, tək gözlü, yaşıl sevgilinlə xoşbəxtlik arzulayıram. Çünki elə bir adam dünya da yoxdu, ancaq Marsda ola bilər.- deyib, arxasını dönüb getdi.
Bir-iki addım getmişdi ki, dayandı. Dönmədən əlini arxaya uzatdı. Jalə nə istədiyini anlasa da, etməyə tərəddüt edirdi. Bayaq heç düşünmədən tutduğu əli, indi toxunmağa belə cəsarəti yox idi. Amam deyəsən Əli də gözləməkdən bezmişdi. Arxasını dönüb, Jalənin əlini tutdu. Indi sürükləmə sırası Əlidə idi. ikisi birlikdə bütün inşaatı gəzdilər. İşçilərin yanından keçəndə Əli Jalənin daha çox özünə tərəf çəkirdi, təklikdə isə bir-birlərindən o qədər uzaqlaşırdılar ki, aralarından qatar keçərdi. Amma əllərini ayırmaq ikisinin də ağlına gəlmirdi. Əli işçilərlə köhnənin tanışı kimi danışıb, işlərin necə getdiyi ilə maraqlanırdı. Jalə isə lahiyənin detalları, çertyoj, karkas kimi texniki məsələrlə maraqlanırdı. Əlini öldürsələr belə etiraf etməzdi, amma öz-özlüyündə Jalənin işini yaxşı bildiyini təsdiq edirdi. Həvəslə, ürəkdən işləməsi, balaca uşaqlar kimi dayanmadan suallar verməsi isə gülümsədirdi. Hələ bir ara Jalə kərpic daşımağa çalışmışdılar da, Əli və işçilər güclə fikrini dəyişdirə bilmişdilər. Əslində Jalə onların sözünə görə əl çəkməzdi, amma tək kərpici qaldırdıqda belə o dünyanı görüb-gəlməsi inadını qırdı.
Onları orda qoysaq və hələlik