i vardı və özlərinin dürüst şəkildə isbat etməyə çalışırdılar. Bir-birlərinə çox da dəyib-dolaşmadan. Bu sakitlik Rəşid bəyi narahat edirdi biraz. Əli ilə Jalə arasındakı uçurum onun gözlərindən qaçmamışdı. Amma bu 25 illik iş təcrübəsi ona rəqabətin yaxşı, hətda əla bir şey olduğunu öyrətmişdi. Odur ki, bu gün Əlini otağına çağırmışdı. Qapı döyüldü.
- Gir.
- Məni çağırmışdın əmi?
- Nə əmisi? Deməmişəm mənə iş yerində əmi demə?
Əli bic-bic gülümsədi:
- Yoxsa əlahəzrət deməliydim..ay!- bu zarafatı ona bir ayaqqabı zərbəsi bahasına başa gəlmişdi.
Rəşid kişi barmağını Əliyə tuşlayıb, gözlərini qıydı:
- Nətər oluf bilmirəm, amma əminəm ki, o söz sənin başının altından çıxıb.
- Hayda... Əmi yəni mənim belə bir şey eləyə biləcəyimə inanırsan? Bax da bu üzə? Bax bu üzə, heç hiyləgərlik var bu üzdə?- deyən Əli, həqiqətən də məsum bir şəkildə Rəşid bəyə baxdı.
- Valla bu sifətdən biclik yağır. Hələ indi, lap oxşadın ifritə. O gözlərini quzu kimi dikmə mənə, içindəki qurddan xəbərim var mənim.
Əli ofuldayıb, başını yana çevirdi. Dodaqaltı “nəslimdən məni sevən biri var görən? 100% övladlığam mən, başqa açıqlaması yoxdu”- deyə deyinib, biraz soyuq şəkildə dedi:
- Cənab müdir nə istəmişdiniz?...Ay!- ikinci ayaqqabı zərbəsini də yeyən Əli, ayağını ovuşdurub təəccüblə Rəşid bəyə baxdı.
- İndi də müdir olduq? Əmin döyüləm mən sənin? Harda qaldı hörmət?
Yazıq Əli mat olub, nə edəcəyini, nə deyəcəyini bilmədən susmuşdu. Tək təsəllisi əmisinin artıq atacaq ayaqqabısı olmaması idi.
- Gör nə deyirəm, apar bu uşaqları yeməyə.
- Ha? Niyə? Nə münasibətlə?
- Sənin halvanı indidən yesinlər deyə! Adam kimi deyilən sözə qulaq as, apar bunları yeməyə. Əlavə bir artıq sözün olsa, yenə yeyəcəksən...- Rəşid bəy ayaqqabıları nəzərdə tutsa da, ikisini də Əliyə atdığı yadına düşdü.
Bunu anlayan Əlinin də dodağı qaçmışdı, gülməyini güclə saxlayırdı. Rəşid bəy isə özünü sındırmadı. Kreslosuna daha da yayxanıb, əmranə tonda dedi:
- Etiraz eləsən, o ayaqqabıları yerdən götürüf