öz-özünə vurasan. Yoxsa əminin sözünü yerə salasan?
Nə demək olardı ki? Reşid bəy Əlini yaxşı yerdən vurmuşdu. O əsla böyüklərinin sözünü yerə salmazdı. Indi də başını “oldu” mənasında yelləyib, qapıdan çıxdı. Elman və Zeynəbi dəvət etmək asan idi də, Jaləni necə devət edəcəkdi? Odurki, ilk olaraq ağır işi görmək üçün otaqlarına girdi. Jalə deyəsən nə isə çəkirdi, məşğul görünürdü. Heç Əlinin içəri girdiyini belə hiss etməmişdi. Ona görə də Əli əlllərini masaya qoyanda yüngülcə diksindi.
- Sənə bir şey deməliyəm...- deyən Əli, güclə udqundu.
O qədər gərgin görünürdü ki, bu gərginlik Jaləyə də keçirdi. İstər-istəməz oda bütün diqqətini Əliyə vermişdi.
- Bunu bilməyini istəyirəm ki, mən sadəcə məcburam bunu deməyə. Deməsəm... O ağrıya dözə bilmərəm, başa düşürsən? Xahiş edirəm məni səhv başa düşmə.
Nə olurdu axı? Jalə anlaya bilmirdi. Əlinin xırıltılı səs tonu, həqiqətən də acı oxunan gözləri, hələ sözləri... Bütün bunlar nə mənaya gəlirdi axı? Jalənin ürəyi sürətlə döyünməyə başlamışdı. Gözlərini güniş açıb, diqqətlə Əliyə baxırdı. Həm sözünü deməsini, həm də deməməsini arzulayırdı. Əli isə başını aşağı əyib, “bunu edə bilməyəcəm”- deyə pıçıldadı.
- D-de...- deyə pıçıldadı Jalə də. Səsi o qədər cılız və ürkək çıxmışdı ki.
Əli bundan cəsarət alıb, başını qaldır. Dərindən nəfəs aldı, bütün cəsarətini topladı və birnəfəsə dedi:
- Birlikdə yeməyə gedək. Zeynəb və Elman da bizimlə olacaq.
Jalə:
- Ha? Nə?!- deyib, bir neçə saniyə Əliyə baxdı. Aha, deyəsən anladı. Bayaqdan tutuduğu nəfəsini buraxıb, biraz xəyal qırıqlığı ilə dedi. – Yaxşı. Gedək.
İndi təəccüblənmə sırası Əlidə idi. “gedək” deyib, heç nə soruşmadan işinə davam edən Jaləyə boş-boş baxdı.
- Yəni eləcə “gedək”? Başqa bir şey yox?
- Nə olmalı idi ki?
- Nə bilim, məsələn : mənim yaxşı tanımadığım oğlanlarla yeməkdə nə işim var? Başqa qız olacaq? Niyə mən?- kimi suallar.
Jal:
- Tanımaq zamnla olru, həm biz iş yoldaşıyıq. Özün Zeynəbin də gəldiyini dedin və məndən bir şey gilzətmirsə, o da