. Bir yeməklər bişirir ki, ləzzətindən doymassan. Amma...
- Amması?
Elya xanım “amma” dedisə, deməli vəziyyət yaxşı deyil.
- Amma taleyin oyunu, bəxti bir dəfə sınıb. Boşanıb. Amma bir görsən, elə bil qız uşağıdı. Akademiya da oxuyub. Hə, bir də ki... 4 uşağı var. Nolsun ki? Nə gözəl, yox yerdən 4 nəvəm olacaq. Hə, nə deyirsən?
Əli təəccüblə anasının üzünə baxırdı. nə deyəcəyini bilməyib, başını yellədi. Elya xanım bunun razılıq olduğunu düşünüb, sevinməyə başlamışdı. Amma Əli tək kəlimə etmədən masadan qalxdı. Stolun başına keçirdiyi pencəyini geyindi.
- Nə deyirsən oğlum? Gedək elçi?
Əli ayaq saxlayıb, arxaya döndü. Gülümsəməyə çalışıb dedi:
- Anacan, sənin kimi ürəyi yumuşaq bir insan dünyada yoxdu. Sözün əsl mənasında dünyada yoxdu. Bu fikirlərin Yer üçün çox muasirdi, hansi planetdən gətirmisən bunları? 4 uşaq?! İstəmirəm! Mən subay, 18-19 yaşında, normal bir qız istəyirəm. Narahat olma, əziyyət çəkib nəvələrini biz istesal edərik.
Qapı sərt şəkildə örtüldü. Elya xanım yenə 4 divar arasında tək qalmışdı. Belə vaxtlarda vaxtında oxumadığına daha çox peşman olurdu. Imkanları yaxşı idi, əri işləyirdi, oğlu işləyirdi. Amma hər səhər onlar qapını örtüb gedirdilər və o bütün günü bu geniş evdə tak qalırdı... Stuldan qalxıb, qonaq otağına keçdi. Televizoru yandırıb, çox sevdiyi Amerika kanallarından birinə çevirdi...
Şəhərin digər ucuda, daha köhnə məhəllələrindən birində isə mənzərə fərqli idi. Köhnə evin , kiçik qonaq otağında balaca masanın ətrafına ailə yığışmışdı. Jalə gözucu anasını süzüb yeməyini yeyirdi. Yenə eyni baxışlar... birazdan hər gün olan hadisə yenə yaşanacaqdı. Oxumuş, böyümüş və “yetişmiş” Jalənin evlənmək məsələsi. Nadir kişi öz ağırlığını saxlayıb tək kəlimə demirdi. Amma indi belə Sima xanıma söz açsın deyə işarə vururdu. Yazıq Sima xanım, qızı ilə əri arasında qalırdı həmişə. Indi də gülümsəməyə çalışıb, Jaləyə dedi:
- Qızım, necəsən?
- Yaxşıyam ana, sən necəsən?
- Yaxşı. Qızım dünən qonşumuz Afət xala gəlmişdi. Deyirdi ki, bəs