ə gunah var.- deyən, Əli kinayə ilə gülümsədi.
- Əsl oğlanlar uzaq dursun da! Gör heç bir qız oğlana yaxınlaşıb narahat edir? Eynisini etsələr ölməzlər hər-halda!
- Əlbətdəki qızları oğlana yaxınlaşmaz!
Jalə bu cümləni eşidib duruxdu. Əli dediklərinə əmin görünürdü, bu isə Jaləni daha çox incidirdi. Özünü toplamağa çalışıb, pıçıltıya bənzər səslə dedi:
- Onda sənin fikrincə qızlar oğlan sevə bilməz də hə?
Amma Əli Jalənin gözlərindəki istəyi, ümidi görmədi, görə bilmədi... Çiynini çəkib, vecsiz şəkildə:
- Oğlan onu sevəndən sonra olar. Amma da... bir o qalıb gəlib oğlanlara evlilik təklif etsinlər! Həm sən feminist deyilsən? Yəqin biz oğlanların hamsı gözünə əcinnə kimi görünür. Indi nə hay-həşir salmısan ee...- deyən Əli, başını yelləyib güldü.
Zeynəblə Elmana “ağıllı olun” baxışı atıb, Jalənin yanından keçib otağına girdi. Zeynəblə Elman özlərini unudub, Jalə üçün narahat olurdular. Ilk dəfə son sozu Əli demiş və Jalə bunu qəbul etmişdi. Bu fəlakət xəbərçisi idi. Zeynəb cəsarətini toplayıb, soruşdu:
- Jalə yaxşısan? Fikir vermə ona...- səsi o qədər cılız çıxmışdı ki, Jalənin eşitməsi belə şübhəli idi.
Amma Jalə eşitmişdi. Başını qaldırıb ona baxdı, gözlərindən od yağırdı. Tək kəlimə etmədən arxaya döndü.
Əli zərblə açılan qapının səsinə diksindi. Başını qaldırıb, qəzəbdən titrəyən Jaləni gördükdə nə deyəcəyini bilmədi. Ayağa qalxıb, əli ilə stulu tutdu. Sərt görünməyə çalışıb dedi:
- Bu stul mənimdi!- Eyni şəkildə qapının çırpılaraq örtülməsindən sonra.- Sənə verə bilərəm amma...
Jalə gözlərini ondan ayırmadan üstünə gəlməyə gəlməyə davam edirdi. Ona tərəf əyilib, əllərini masaya çırpdı.
- N-nə var?
- Sən geridəqalmış, düçüncəsiz, beyinszi neandertalın birisən!
- Özünsən! Yəni o dediklərin...
Jalə əlini qaldırıb, az qala Əlinin gözünə girəcək qədər ona tutdu. Qəzəbdən içində alovlar oynayan gözlərini Əliyə dikib, əsəbi-əsəbi qışqırdı:
- Amma mənim səndən xoşum gəlir!
- Özünsən!...?! Nə?!- Amma mənim səndən xoşum gəlir!
- Özünsən!...?!