bulandırırdı.
Sözünü demiş Jalə çoxdan işinə davam etməyə başlamışdı belə. Əli isə bir müddət mat-mat ona baxdı. Yenidən kreslosunu geriyə çəkib, qələmi əlinə alıb oynatmağa başladı. “ Mümkün deyil. Mütləq azda olsa utanmışdır, elə deyil? Bu qız içindən qızarır? Yoxsa əslində qaraşın deyil, makiajla belə olub? Mütləq elədi. Mən belə qızardım! Mən niyə qızarıram ki?! Yoxsa bunun planı bu idi? yəni bütün oğlanları qızlaşdırmaq?! Həm, güya səsninlə nişanlı olmaq fikri mənim ürəyimi bulandırmır?! Ha, bunu 2 dəqiqə əvvəl desəydim əla olardı...”
Jalə güclü iradəsi hesabına bütün utancını gizlətməyi bacara bilmişdi. Əli isə öz-özünə danışmaq əvəzinə, biraz Jaləyə diqqət etsəydi, onun son 15 dəqiqədir eyni vərəqə baxdığını anlayardı bəlkə. Amma bəzən eşq mələyi bilərəkdən gözlərimizi və qəlbimizi bağlayır. Bəzən isə birilərin əlinə yekə bir toxmaq verirki, sizə vursun ve sevdiyinizi anlayasınız. Böyük toxmaq demişkən...
- Nə?! Onlar?! Əl-ələ?!... Başa düşdüm. Sən işlərini qurtar, gəl. Xeyir işimiz var...
Rəşid bəy telefonun söndürüb. Sevincdən əllərini bir-birinə vurdu. Gözlərinin içi belə gülürdü.
- Axir ki gəldi dediyimə köpəyoğlu. Axx, aycan aycan! Orda niyə elə eləmisiz bilmirəm, amma əlimə gəşəng fürsət verdiz. İndi al gəldi him-cim! Ah ha aha...
Rəşid kişi masasının üstündəki ələk-vələk edib, istədiyi qovluğu tapdı. Cəld vərəqləyib, istədiyi yeri tapdı. Telefonun dəstəyini qaldırıb, nömrələri tələsik yığdıqca üzündəki gülümsəmə daha da böyüyürdü...Hər şey hər zaman istədiyimiz kimi olmaz. Həyatın əyləncəsi də bundadır. Bizim gözləmədiyimiz kiçik sürprizlər... Əli bu an onu böyük bir sürprizin gözlədiyinə əmin idi. Ailənin bütün üzvləri bir masa ətrafında toplaşmışdı və nə kəramətdirsə hamısı Əliyə baxırdı. Bu baxışlar isə olduqca şübhəli görünürdü. “görəsən bu dəfə nə planlayıblar? Yoxsa övladlıq olduğumu deyəcəklər? Təəccüblənmərəm yəni. Dayan bir dəqiqə, mən bu baxışları xatırlayıram. Hələ bu Elman da bişmiş kəllə kimi dişlərini ağardırsa, deməli nəsə yaxşı