q deyilmiş. Bax mən deyirəm, onlara qızı versən, toy günü özüm bəzənib-düzənib oturacam maşına. Nə fərqi var eee, məndən yaxşı gəlin tapmayacaqlar ki.
Nadir bəy:
- Mən qarğış yiyəsi olanmaram. Camaatın başında turp əkib, buğda biçərsən sən.- deyib, başını buladı.
Onun bu sözünə hər kəs gülsə də, bir tək Jalənin gülüşü ürəkdən deyildi. Atası fikrini dəyişdirməmişdi, sadəcə qətiliyini azaltmışdı. Onu əsas narahat edən isə...
Otağına keçib, telefonunu götürdü. Ekrandakı ada bir müddət baxdı.Həyacandan əlləri əsirdi. Axır ki, cəsarətə gəlib, zəng etdi. Qarşı tərəf zəngi qəbul edib, biraz kobud səslə “alo” dedi...
30 DƏQİQƏ SONRA:
Əli qarşındakı qıza düşmən kimi baxırdı. Elə Jalənin də baxışları dostcasına sayılmazdı. Ikisi də bu olanlarda bir-birini günahkar görürdü.
- Məni bura sən çağırmısan. Nə olub? Yoxsa feministliyim tutub, sən elçi gəlmək istəyirsən?
- Bax bu yaxşı fikirdi. Amma yox. Gəlməməyinizi istəyirəm.
Əli təəccüblə Jaləyə baxdı. Yox, o ciddi görünürdü.
- Bəs... sən bunu istəmirsən ki? Yəni məni...
- Mən işləmək, həyatımı qurmaq istəyirəm. Bu an ən son istəyəcəyim şey bir neandertalla evlənməkdir.
- Ay elə mən ölürdüm sənin üçün. Zarafatsız, səni almaqdansa ölməyi üstün tutaram. Amma bilirsən, söz-söhbət çıxıb birisinin hərəkətlərinə görə... İndi gəlsin bizimkilər, sizinkilər də yox desin. Hamsı bitsin.
Jalənin son ümidi də tükənirdi. Əlinin buna razı olacağını zənn etmişdi, amma onun da ailəsinin sözündən çıxa bilməyəcəyi ağlına belə gəlməmişdi. Başını aşağı saldı. Əli də onun bu ümidsiz halını görüb pis olurdu. Üzünü yana çevirib, vecinə deyilmiş kimi davranmağa çalışdı. Amma alınmırdı. Stulunu qabağa edib, Jaləyə yaxınlaşdı. Yumşaq bir səs tonuyla danışmağa başladı:
- Bax, bu nöqtədə ailəmə “getməyin” deyə bilmərəm. çünki birisi elə şeylər edib ki, adımız nişanlıya çıxıb. Indi o birisi ucbatından bizdə bu vəziyyətdəyik. O birisi biraz ağıllı hərəkət etsəydi...
- Başa düşdük. Başqa birisi də, bu qədər axmaq olmasaydı hər şey daha rahat