olardı! Mən xəyallarımı, arzularımı başqalarının danışacaqlarına görə qurban vermək istəmirəm... Həm sən...
- Neandertal, dürdüşüncəli, nə bilim nə. Amma sən bu neandertalı sevirsən.
Jalə Əlinin ona özündən razı baxdığını görüb, daha da əsəbləşdi. “bu beyinsizə etiraf edən yerdə ağlım hardaydı mənim? Əz onu, əz Jalə!”.
- Birincisi sevmirəm. ikincisi isə, göndər elçilərini! Xalamla sizə xoşbəxtlik arzulaıram. əgər əlindən sağ qurtulsan!- deyə qışqıran Jalə, masadan qalxıb kafedən çıxdı.
Əli isə nə olduğunu anlamayıb, çiynini çəkdi. Pıçıldadı: “xala? Xala kimdi? Onunla mən niyə?”
Səhərisi gün hər iki evdə də ciddi hazırlıqlar gedirdi. Şirniyatlar, çiçəklər, ən gözəl paltarlarını geyinmiş qonaqlar. Bu təlaşdan xoşlanmayan iki nəfər isə, elə bu təlaşın səbəbkarları idi. Əli adamlardan çox, hədiyyələrlə dolmuş maşını işə saldı. Biraz sürüb, göyərçin heykəlinin qarşısında saxladı. Vicdanı onu narahat edirdi. Əlini sükandan çəkməyib, gözünü yol ayrıcına dikmişdi. Yanında oturmuş Rəşid kişi biraz narahat dilləndi:
- Noldu Əli? Getmirik?
“Mən xəyallarımı, arzularımı başqalarının danışacaqlarına görə qurban vermək istəmirəm...”. Əli telefonu cibindən çıxarıb, zəng tarixçəsindəki bir nömrəni yığdı...
******
Jalə ekrandakı adı görüb duruxdu. Niyə bu vaxtı ona zəng edirdi ki? Narahat şəkildə ona baxan ailəsinə gülümsəyib, zəngi aşdı:
- Alo.
- Sizin ev göyərçindən solda idi?
- Nə? Orda ev varki, əlbətdəki sağda.
- Deməli solda hə?
Jalə təəccüblə çiynini çəkdi. Yəni Əli bu qədər axmaq idi? səsini daha da yüksəldib, onu acılamaq istəyirdi ki... Birdən gözləri işıqlandı. Telefonu qulağına tutub, sevincək dedi:
- Hə, sağda...
Bütün gecə bir ailə həyacanla qonaqları gözləyərkən, digər ailə Mingəçevirin boş küçələrində dolanırdı...Səhər Jalə qapını astaca açıb, içəri girdi. Başını qaldırmadan sakitcə gedib yerində əyləşdi. Kağızları qabağına töksə də, bir şey edə bilmirdi. Dərsindən iki almış şagird kimi səssizcə oturmuşdu. Gözucu Əliyə baxdı. O olduqca sakit