t görünürdü. Amma əslində... “ Görəsən indi nə olacaq? Yox gərək axşam gedəydik. Xəstəsən sən?! Hara gedirsən?! Axırda bu ifritə ilə evlənəcəkdin ee! Amma indi də ayıb oldu axı. Guya onu istəmirəmmiş kimi. Istəmirəm, amma belə üzünə demək də yaxşı deyil axı. Nə də olsa o məni sevir. Yazıq qız, yəqin bütün gecə ağlamaqdan həlak olub. Asan deyil, sevdiyin adam səni istəməyə gəlməsin. Görən indi nə deyim? Haydı Əli, xoş bir şeylər de, könlünü al. Amma o qədər də xoş olmasın, sonra daha çox aşiq olar.”- deyə düşünən Əli, cəsarətini toplayıb ağzını açırdı ki...
- Dünən axşam gəlmədiyin üçün sənə o qədər minnətdaram ki. Bütün gecə sevincdən gözümə yuxu getməyib.
Əli eləcə ağzı açıq qalmışdı. Gözlərinin içi belə gülən Jaləyə bir müddət boş-boş baxdı. birdən özünə gəlib, tez üzünü çevirdi. Özünü ciddi göstərib tox səslə dedi:
- Hə, dəyməz. Boş şeydi.
Jalə:
- Nə boş şey? Bunu eləməsəydin, sənin kimi bir neandertalla nişanlı olacaqdım. Xəyalı belə qorxuncdu ...- deyən Jalə, Əlinin ona öldürəcəkmiş kimi baxdığını görüb susdu.
“ Mənim kimi neandertalla nişanlanmağın xeyalı belə qorxunc imiş! Qarşındakı adamdı ee, daşdan deyil. Hansı qız sevdiyi oğlana belə deyər?! Içi qurumuş ifritə!”- düşünən Əli sevincdən üzündə güllər açan Jaləyə dik-dik baxırdı. küskün uşaqlar kimi dodağını sallayıb, çiynini çəkdi. Ayağa qalxıb otaqdan çıxdı. Qapının çırpılması ilə Jalə diksinib, ətrafına baxdı. Əlinin ayağa qalxdığını hiss etməmişdi belə, Axı o “xoşbəxt” rolu oynamaqla məşğul idi. İndi təklikdən istifadə edib üzündəki təbəssümü sildi. Əlindəki qələmlə qarşısındakı vərəqə fiqurlar çəkib öz-özünə mızıldanırdı:
- Ayıya bax. Insan bir üzr istəyər, peşmanlığa bənzər bir hiss göstərər. Utanmasa stolun üstünə çıxıb oynayardı. Səndən homosapiens-filan olmaz, neandertalsan ki, neandertal!
Əli ilə Jalə ürəklərində bir-birini asıb-kəsib, üzdə gülümsəməyə davam edərkən, digər otaqda onlara qarşı planlar hazırlanırdı...
Axşam üstü bir yerdən qayıdan Rəşid bəy ikisini də otağa çağırdı.