gülümsədi. Cütlüyə tərəf çevrilib.- Hə, harda qalmışdıq? Hovuz deyirdik...
Əli Jalənin heç nə olmamış kimi cütlüklə danışmasını bir müddət qəzəb qarışıq təəccüblə izlədi. Sonunda səbrini basa bilməyib, Jalənin qolundan tutub qaldırdı.
- Neynirsən? Mən burda iş danışıram e.
- Mən isə gedirəm və mən hara gedirəmsə, sən də mənimlə gəlirsən.
- Pah! Niyə?!
- Bəs partnoy idik, arxamda idin?!
Jalə çiynini çəkib:
- Daha sən batanda, mən də batacam demədimki?. İşi sən görməyəcəksənsə, mən görməliyəm.
- Sənin ki, nevə sevgidir hə? Sevdiyin adam burda təhqir olunur, sən isə iş düşünürsən. Inana bilmirəm sənə... – deyən Əli, həqiqətən də məyus halda başını yellədi.
- Birincisi səni sevmirəm. ikincisi neandertalın biri özü qaşındı. Mədəni davranardın, olmazdı belə.
Bu artıq Əlinin səbrini daşıran son damla idi. əsəbi-əsəbi:
- Mən? Mən?! Hə, gör mən kimə deyirəm ee. Sən də mənə itin sözünü demirsən?! Guya sevdiyin adamam birdə. Düşmənin olsam gör neyniyərsən. Bu ifritəylə birləşib məni gəbərtmə...- əli ilə masanı göstərəndə sözünü kəsdi.
Masada heç kim yox idi. bir tək ikisi bütün restoran onlara baxarkən dalaşırdılar, cütlük çoxdan getmişdi. Jalə də özünə gəlib, hər kəsin onlara baxdığını görüb başını aşağı saldı. Əli ilə iksi tək kəlimə etmədən yerlərinə oturdular. Bir müddət dinib-danışmadan masaa gözlərini dikib dayanmışdılar. Bu sükutu Jalənin pıçıltısı pozdu:
- Rəşid bəy bizi öldürəcək...
Əli tək kəlimə etməsə də, ürəyində onu təsdiqləyirdi. “öldürəcək də sözdü? Məni əvvəl dilimləyəcək, sonra şişə çəkəcək, duzlayıb-istiyotlayacaq, közün üstünə qoyacaq. Bunlardan sonra ürəyi soyumayacaq, bişməyə qoymayıb çiy-çiy yeyəcək 100%”. Onlara tapşırılan ilk işi belə bacara bilməmişdilər. Əslində bu daha çox Əlinin günahı sayılardı.
- Sənin günahındı hamsı neandertal!...
- Aa, mən yazıq neylədim? Bəlkə biraz, cıqqan mənim günahım ola. Yoxsa qalanı ikimizin günahıdır.
Əli özünü su üzünə çıxarmağa çalışsa da, Jalənin qarşısında özünü günahkar hiss edirdi. Odur ki,