, Jaləni evə apararkən belə tək kəlimə etmədi. Maşını Jaləgilin məhəlləsində saxladı. Vicdanı hələ də onu narahat edirdi. Boğazını arıtlayıb, ağır-ağır sözə başladı:
- Əslində daha çox mənim günahımdır. Səbirsiz və kobud davrandım. Sən isə yaxşı gedirdin. Həqiqətən işin əhli kimi davrandım. Nə edəcəyini məndən yaxşı bilirdin çünki. Deyəsən sən məndən daha çox bu işə layiqsən... Yəni yolların biraz özbaşına olsa da, istədiyini etmək üçün əlindən gələni edirsən. Yəni... üzr istəyirəm. Tək bu günə görə yox, ilk gün belə sənin işləmək istəmənə lağ etdiyim üçün baxışla... və birdəki sən deyəsən...- deyən Əli, üzünü çevirib Jaləyə baxması ilə susması bir oldu.
Jalə başını maşının qapısına söykəyib, yuxuya getmişdi.
- Yatdığı vaxta bax ifritənin! Mən bunları deyə bilmək üçün nə qədər vaxta cəsarət toladım xəbərin var sənin?! Xanımız isə xorxaxor yatır. Elə bil 5 ulduzlu oteldir bunun üçün maşınım. Ha! Sən bir də eşidərsən məndən belə sözləri! Ay eşitdin ha, ancaq yuxunda!
Əli bunları əsəbi-əsəbi desə də, pıçıldayırdı. Deyəsən Jaləni oyatmaq istəmirdi. Qərarsız qalmışdı. Jaləni oyatmalı idi, amma cəsarəti o qədər də yox idi. Sonunda qəti qərara gəlib, ona tərəf əyildi. Ağzımı açıb, qışqırmaq istəyirdi ki... Jalə yatanda həqiqətən də gözəl görünürdü. Ya da indi susurdu deyə Əliyə belə gəlirdi. Axı o hər ağzını açanda Əlini özündən çıxarırdı. Əli də deyəsən bunu düşünüb qımışdı. “mən neynirəm?.” deyə pıçıldayıb, cəld üzünü çevirdi. “ Nolub? Heç yatmışqız görməmisən? Görməmiş ola bilərəm, amma görməmiş kimi davranmamalıyam. Ay, bu cümləni özüm belə anlamadım. Nəysə Əli, planı açıqlayıram. Demək onu oyadırsan, evinə yola salırsan, sonra da evə gedib o birisi “dovşan” xanımın acığına futbiola baxırsan!”. Əli beləcə özünə toxdaqlıq verib, Jaləyə tərəf çevrildi. Çiynindən tutub, astaca silkələdi. Bu Jaləni oyatmaqdansa tellərini üzünə dağıtdı. Jalə üzünə tökülən saçları onu qıcıqlandırdığından burnunu qırışdırıb, mızıldandı. Əli isə bunun indiyə kimi gördüyü ən şirin