məni qadın olduğum üçün ciddi qəbul etməzlərsə, polisə şikayət edəcəm. Yəni... deyirəm...
Jalə Əlinin ifadəsiz baxışlarından onu heç dinləmədiyini anlayıb, qaşlarını çatdı. Bu an isə Əli “ görəsən nə danışır? Bir dəqiqə, tikinti və yeyinti eşitdim. Tikinidəkilər nə yeyiblər? Yeməyə onu dəvət etməyiblər deyə hirslənib? Aaa, qaşlarını çatdı. Bir dəqiqə, bunlar niyə mənə belə çiçəkli-böcəkli gəlir?! Nolub mənə?!” axir ki bayaqdan Jaləyə heyran-heyran baxdığının fərqinə varıb, özünə gəldi. Boğazını arıtlayıb, ciddi tonda dedi:
- Bu qədər hirslənməyə dəyməz. Mən səni yeməyə apararam onların əvəzinə.
- Ha?
Bu dəfə təəccüblənmə növbəsi Jalədə idi. Əlinin nə dediyini anlamayıb, sual dolu gözlərini ona dikdi. Amma Əlinin dediklərindən olduqca əmin ifadəsini görüb, çiynini çəkdi. Soyuq bir gülümsəmə ilə onu yola verib, mızıldandı:
- Hmm...yaxşı.
Bu yanlış anlaşılmanın tək faydası isə bir görüşlərinin olması idi. Əminəm onlara soruşsaq, bunun necə olduğunu açıqlaya bilməyəcəklərdi.
*****
Ətrafda cüt-cüt gəzən gənclər oturacaqda əyləşmiş iki orta yaşlı insana qəribə-qəribə baxırdı. Diqqətləri çəkmələrinin səbəbi təkcə bərkdən danışmları deyildi, həm də “Gənclər parkı”ndakı nadir yaşlılardan olması idi. Amma deyəəsn bu onların veclərinə deyildi. (müəllif: Cəmilə məmmədli) Ya özlərini çox gənc hesab edirdilər, ya da ətrafdakılarının nə düşündükləri veclərinə deyildi...
- Hə, demək belə bizim it oğlu it biraz kütdü. Hamsı mənim günahımdı, başına-başına çox vurmuşam. Amma korluğunun mənə dəxli yoxdu. Gözünü qabağındakı gözəl-göyçək qızı görmür haa.
- Dünən gördüm onu. Mənə heç elə gəlmədi. Gözlərini ac tülkü kimi dikmişdi Jaləmə. gərək elə orda quzğun kimi cumub, parşçalayardım onu.
Bu sözlərdən sonra Rə.id bəyin gözləri işıqlandı. Oturacaqda biraz daha Yetər xanıam yaxınlaşıb, sevincək dedi:
- Helə mi? Ay nə yaxşı, ağlı başına gəlir gedənin. İndi əsl vaxtıdı. Ona gəşəngcə dərs vermək lazımdı. Onda bilər o qızın qədrini.
Yetər xanım ona xəyalındakı sərhəddən daha