sual dolu baxışlarını dikən Jaləyə baxıb, əlini yuxarı qaldırdı... Tam yuxudakı kimi saçlarını oxşayacaqkən, özünü cilovladı. Barmaqlarını qatlayıb, işarət barmağının Jalənin gözləri önündə yelləyərək fısıldadı:
- Sən ifritə... Sən mənə neylədin?!
- Ha?
Əli gözlərini Jaləyə dikmişdi. Deyəsən həqiqətən də ondan bir cavab gözləyirdi. Zavallı Jalə isə gözlərini döyüb, təəccübdən nə deyəcəyini bilmirdi. Əslində Əli sualı başqasına verməli idi. Kənardan onu izləyib, etdiklərini qıs-qıs gülən bir kiçik mələyə...Günlərdir Əli Jalədən mümkün olduqca uzaq qaçırdı. Aralarındakı çəkişmələr belə bir anda bitmişdi sanki. Əli onun dediyi heç bir şeyə etiraz etmirdi artıq. Bu isə Jaləni narahat edirdi. Onun bu halını bir başqa plana, oyuna yozurdu. Əli isə... Bəlkə də bu vəziyyətdən ən çox narahat olan Əli idi. Bəzən özünü Jaləni heyran-heyran izləyərkən tapırdı, onun əsəbi halda dediyi sözlər belə nəğmə kimi gəlirdi ona. Bunun nə olduğunu düşünməkdən başı çartlayacaqdı. Sevginin nə olduğunu bilmirdi? Bilirdi əlbətdə. Məktəbdə, üniversitetdə və başqa yerlərdə xoşuna gələn, ağlını başından alan qızlar olmuşdu. Amma bu... Ən əsası isə Jalə?!
Elə indi də qarşısında dayanıb uzun-uzadı nə isə deyən Jalədən gözlərini çəkə bilmirdi.
- Bax deyirəm, o tikintiyə gedib yeyintinin qarşısını almalıyıq. Bu dəfə də bir dönərlə başımı aldada bilməzsən...
- Yaxşı. Onda restoranda şam yeməyi yeyərik. Məsələn “Qüllə”də.
Jalə çiynini çəkib, təəccüblə Əliyə baxdı. yoxsa bu dəfə də Əli nəyisə qarışdırırdı. Amma yox, Əli sözünü düzəltdi.
- Yəni tikintidən gəldikdən sonra axşam olacaq, gedib yemək də yeyə bilərik.
Jalə bir addım geri çəkilib, Əliyə şübhə ilə baxdı:
- Niyə ki?
- Bir-birimizi yaxşı tanımaq üçün... Yəni iş yoldaşıyıq axı.
Bu cavab Jaləni tam qanə etməsə də, Əlinin üzündəki məsum təbəssümə qarşı qoymaq mümkün deyildi. Çiynini çəkib, güya vecinə deyilmiş kimi pıçıldadı:
- Yaxşı, gedərik. Amma hesabı ikiyə bölürük.
- Sən deyən olsun...
- Ehh, mən də ömrümdə bir dəfə də