ə olsun “Qüllə” də yemək istəyirəm. Heç getməmişəm...
Bayaqdan Zeynəbin masasının yanında dyandıqlarını unudan Əli ilə Jalə eyni anda ona tərəf çevrildilər. Zeynəb üzünü əlləri arasına alıb, “məni də aparın nolar” deyən bir baxışla ikisinə baxırdı. Əli heç vecinə almayıb, dilucu:
- Gedərsən bir gün.- deyib, jaləyə çevrildi. – Hə, axşam neçə olsun?
- Ah, indi axşam ora bir başqa gözəl olar yəqin... Amma heç görməmişəm axı, hardan bilim...
Əli başını çevirib bezgin baxışlarla Zeynəbə baxdı. Zeynəb bu baxışlardan nə demək istədiyini anlayıb, başını aşağı saldı. Əli təhlükənin sovuşduğunu zənn edib, rahatlıqla nəfəs alırdı ki:
- Mən səni apararam.
- Lazım deyil. Ondansa heç getmərəm.
Zeeynəb yenə çöldən gəlib, söhbətin nədən getdiyini anlamadan müdxilə edən Elcanı rədd etmişdi. Elcan dodaqlarını uşaq kimi sallayıb, incik-incik dilləndi:
- Amma sən getmək istəyirdin axı. Mən də getmək istəyirəm. İkimiz də gedək da?
- Əsla olmaz! Səninlə getmək istəmirəm!
- Hamımız bir yerdə gedək?.
Bütün gözlər eyni anda Jaləyə zilləndi. Əslində hər kəsi eyni anda məmnun edəcək bir təklif etmişdi və bunun yerində olduğunu anlayıb, gülümsəyərək davam etdi:
- Yəni keçən dəfəki kimi. 4-ümüz də bir yerdə. Maraqlı olar hə?
- Jalə süpersən! Düzü 3-ümüz getsəydik lap əla olardı, amma indi sizin xətrinizə buna da dözərik...
Elcan bu deyilənlər ona aid deyilmiş kimi çiynini çəkib, gelə-gelə Əliyə yaxınlaşdı. Kürəyinə dostcasına vurub, dedi:
- Əla fikirdi hə Əli? Yəqin sənin də fikri bu idi, keçən dəfəki kimi.
Bayaqdan tək kəlimə etmədən, yerində çökən Əli üzünü yana çevirdi. Elcanın 32 diş təbəssümü onsuzda gərgin olan əsəblərinə toxunurdu. Qolunu Elcanın boynuna atıb, özünə sıxdı. Normalda dost zarafatı olan bu hərəkət Elcanı həqiqətən boğurdu. Üzünə əsəbi bir gülümsəmə ilə baxıb, xırıltı səslə pıçıldadı:
- Hə, əla olar..dı. Bəlkə siz ikiniz getməyəsiz, çox işiniz var yəqin...?
- Hə-hə... çox işimiz var...- deyə cılız səslə pıçıldadı Elcan.
Etiraz etməsi sağlamlığı üçün