tapırsan! Amma... amma...- Əli güclə udqunub, pıçıldadı- Amma biraz sussan... çox gözəl olursan. səsin isə... adam istəyir ancaq səni danışdırsın, amma ağzını açmağa başlaynada da susmağın üçün dua edirəm! həm hər gün görmək istəyirəm, həm də görəndə yox olub getməni! Bilmirəm... Bilmirəm! nə elədin axı...
Əli həqiqətən də gözlərini dikib Jalədən cavab gözləyirdi. Heç onun dediklərini belə tam anlamayan Jalə çiynini çəkdi. Özünü cilovlamağa çalışıb, ciddi şəkildə dedi:
- Bəlkə məndən xoşun gəlir?
- Ha?! Nə?! Yox, ola bilməz! Yəni... ola bilər ki? Bəlkə də... deyəsən səndən xoşum gəlir.- deyən Əli təəccübdən geniş açılmış gözlərini Jaləyə dikdi.
Yazıq Jalə bilmirdi tarixdəki ən mənasız eş etirafına gülsün, ya ağlasın..
- Bəlkə məndən xoşun gəlir?
- Ha?! Nə?! Yox, ola bilməz! Yəni... ola bilər ki? Bəlkə də... deyəsən səndən xoşum gəlir.- deyən Əli təəccübdən geniş açılmış gözlərini Jaləyə dikdi.
- Bu ola bilməz...-deyə pıçıldadı Jalə.
Bir-iki addım geri çəkildi. Özünü cilovlamağa çalışdı. Uzaqdan gələn avtobusu rahatlamış kimi dərindən nəfəs verdi. Yola baxıb avtobusun yaxınlaşmasını gözlədi. Arada ətrafı süzən gözləri hələ də ona baxan Əliyə ilişirdi, amma cəld baxışlarını qaçırırdı. Avtobus ağır-ağır yaxınlaşıb dayandı. Qapılar fısıltı ilə açıldıqda Jalə cəsarətini toplayıb:
- Səndən xoşum gəlir. Lakin özümü daha çox sevirəm bağışla.- deyib, cəld avtobusa qalxdı.
Əli olanları anlaya bilmirdi. Belə olmalı idi? Axı o Əlini sevirdi, bu cavab nə idi? arxaa dönüb ağır addımlarla yeriməyə başladı. Beynindəki suallar atdığı hər addımda daha da artırdı, lakin o suallara cavab verə biləcək tək insan onu tək qoyub getmişdi...
Jalə qapını açan bibisini gördükdə özünü gülümsəməyə məcbur etdi. Zəif halda görünmək istəyəcəyi ən son insan idi qarşısındakı.
- Gəldi? Bu qızı sən belə elədin Yetər! Kimin qızı bu vaxtı evə gəlir hə?! Adına söz çıxacaq indi...
Jalə atasının səsini eşidib, içəri keçdi. Stolun başında əyləşmiş atasını qucaqladı. Yanağından öpüb, şən səslə