r qəzəb bütün bədənini bürümüşdü. Köksünü ötürüb, gözlərini yumdu. Başını arxaya atıb, sanki öz-özünə danışırmış kimi dedi:
- Xaricdə 5 il kimi uzun bir vaxt yaşayan qızı necə qəbul edə bilərəm? Şəxsi şirkət... Başqaları “Əli ailəsini saxlaya bilməyir, arvad puluna yaşayır” deməsinə dözmək? Sən kişilərin içində işləyəndə, mən oturub evdə yemək bişirəcəm? Bunları qəbul etməkdənsə, ölərəm daha yaxşıdı. Heç bir qız bunlara dəyməz.
Kəlməsi-kəlməsinə tam gözlədiyi kimi olan sözləri dinləyən Jalə gülümsədi. Yenə başını aşağı salıb, quru tonda soruşdu:
- Çertyoj?
- Mən çəkəcəm.
- Yox, mən istəyirəm.
- Yaxşı...
Heç nə olmamış kimi davranmaq- ikisinin səssizcə verdikləri qərar bu idi. bundan başqa yol bilmirdilər çünki. Hansı yolu seçsələr, ikisindən biri mütləq yaralanacaqdı...
Axşam işdn çıxış vaxtı yenə Zeynəbi dilə tutmağa çalışan Elcan çiynində bir əl his etdi. Başını qaldırıb, Əlinin bozarmış üzünü görüb bir anlıq özünü itirdi:
- Yo-yox, yenə ona ilişmirdim ki. Özü mənə ilişirdi.
- Nə?! Mən?!- deyə qışqırdı Zeynəb.
Qaşlarını yuxarı qaldırıb, öldürəcəkmiş kmi Elcana baxdı. Əli tək kəlimə etmədən Elcanın qolundan tutub sürükləyərək bu vəziyyətdən xilas etdi. Maşına mindiklərində Elcan mızıldanmağa başladı:
- Allah bəlanı versin. Gücnən razı salmağa yaxınlaşmışdım, indi tam əlimdən çıxdı. Nomuşdu e?
- Heç. Gedib yeyib-içirik.
Elcan Əliyə mənalı-mənalı baxıb:
- Jaləyə görə?
- Ha? Bu hardan çıxdı?
- Siz ikiniz o otağa girəndə özünü kimsəsiz adada-filan zənn eliyirsiz? Heç olmasa qışqırmayın.
Əli tək kəlimə etmədən açarı burub, mühərriki işə saldı. Maşını sürməyə tələsməyib, boğuq uğultunu dinlədi. az sonra...
- Haqlıdır hə? Mümkün deyil.
Elcan başını yellədi. Əlinin ümidsizlik oxunan üzünə baxıb, kürəyinə vurdu:
- Bəsdi görəkdə. Güya dünyada başqa qız yoxdu! İndi gedərik barların birinə, gəşəngcə viski içərik, hərəmizə bir qız tutarıq. Amma ehtiyatlı ol ha, sonra qız üstünə gəlməsin ki “hamiləyəm”. valla axırda ya hamilə olmurlar, ya da uşaq