başqasından olur.
Istər-istəməz Əlinin dodağı qaçdı. Elcana dönüb, istehza ilə dedi:
- Nə sərəkləyirsən? Nə bar? Nə viski? Başına hava gəlib?! Amarikadı bura sənin üçün? Adam balası kimi gedib bir restoranda araq ilə qabırğa kababı yeyəcəyik.
- Həqiqətən sən geridə qalmısan. Elə yaxşı ki, o qız sənlə olmayıb. Qabırğa kababı nədi ee. Mən ciyər...
Maşın sürətlə irəli şığıdığından Elcanın mızıldanmaları eşidilmədi... Əlinin düşündüyü kimi, əmisioğlu onu axmaq fikirlərindən qurtara biləcək tək insan idi. Bəs Jalə? Onu kim ovudacaqdı? Bəlkə də heç kim...Əli üzünə düşən gün işıqlarından qorunmaq üçün yorğanı başına çəkdi. Birdən gündüzün olduğunu dərk edib yerində dikəldi. Azca qalxması ilə, ağrıdan çartlayan başını iki əlli tutması bir oldu. Başı məngənə ilə sıxılmış, elə bu saniyə gözləri yuvasından çıxacaqmış kimi ağrıyırdı. Biraz eyni vəziyyətdə dayanıb, küt ağrıya azda olsa öyrəşdikdən sonra gözlərini açdı. Paltarlı yatmışdı deyəsən. Bir tək ayaqqabıları ayağında deyildi. Heç nə dərk edə bilməyib, döyükdü. Güclə yerindən qalxıb, süst şəkildə qonaq otağına yeridi. Mətbəxdən gələn takkıltıları eşidib, ora boylandı. Elya xanım yuduğu qabları yerləşdirirdi. Boşqablar ir-birinə toxunub cingildədikdə Əlinin ağrısı güclənirdi.
- Ay ana. Sonra eliyərsən. Çay ver nolar.- deyə zarıyıb mətbəxdəki stula çökdü.
Elya xanım sevimli oğlunun halını belə soruşmadan qab-qaşığı cingildədərək çay süzdü. Əlinin qarşısına zərblə qoyub, dönüb getmək istəyirdi ki Əli onu saxladı:
- Nolub ana? Kefin yoxdu elə bil?
- Niyə kefim olmasın ki, bir dənə oğlum evlənir. Məndən xoşbəxti yoxdu.
Bu an Əli Elya xanımın kinayəsini sezəcək halda deyildi. Evlilik mövzusunu anlamağa çalışırdı.
- Nə evlilik? Kim evlənir?
- Sən. Axşam dirəşməmişdin ki, o qızla evlənirəm?
- Ha? Axşam?...
Əlinin bulanıq zehnində dünənə aid xatirələr yavaş-yavaş aydınlaşırdı. Elcanın onu sürüyərək evə gətirməsi, oğlunu ilk dəfə bu qədər sərxoş görən Elya xanımın təlaşını və sonra... sonra? “Ayaq üstə belə dura