a bilməyən Əli səsinin gür yerinə salıb bir şeylər deməyə çalışırdı:
- Ana... deməli sabah durursan, ilk iş o qızı mənə alırsan!.. bu boyda Azərbaycanda, mingəçevirdə məə qız yoxdu?! Hıı, nə deyirdim? Səhər durursan o ifritəni..çaşdım, o biri qızı... o sakit olanı deyirəm aa, o birisi ifritəylə səf salma... hm.. nə deyirdim? Hə! o birisini mənə alırsan. Səhər duran kimi! Görər o...”
Bu kimi sözlərdən çox dediyini xatırlaya bilirdi Əli. Alnına əli ilə vurub, “ay!”-deyə qışqırıb özü ağrısını gücləndirdiyi başını iki əlli tutdu. Gözlərini anasına dikib, məzlum-məzlum baxdı.
- Ana, yəqin axşam ki sözlərimi ciddi qəbul eləmədin hə? elə şey eləmədin hə? bildin ki, nə dediyimi bilmirəm?
Elya xanım:
- Əlbətdə dediklərini ciddi qəbul eləmədim. Bir sözü 5 dəfə deyirdin ee.- deyib, daha əsəbi tonda – amma səhər kimi başımın üstündə dim-dik durdun. Görmüşük içmiş adam bir yerə yıxılıb yatar, sən yooox. Nə özün yatdın, nə də məni yatmağa qoydun. Axırda gün çıxan kimi telelfonu zorla əlimə tutuzdurdun ki, zəng edim. Mən də elədim.
Elya xanımın hirslə dediyi sözlərdən sonra, Əli kəsik-kəsik olsa da, xatırlamağa başlatdı. Telefonu gətirib zəng etməsi üçün təkid etməsi, anasına deyəcəyi sözləri öyrətməsi... bir dəqiqə, axşam ev telefonundan əlavə mobil telefonuda əlində olduğunu az-maz xatırlayırdı. Lakin bu xatirə elə silik idi ki, yuxu zənn edib üstündə durmadı. Alnını soyuq masaya qoyub, əlləri ilə başını tutdu. Utancından ölsə də, mızıldandı:
- Ana, başım partlayır. Asprin...
Dərmanı masaya astaca qoyub, su bardağını bərk çırpdı Elya xanım. Əli zonguldayan başının arğısından dişlərini sıxdı. Bu dəfə əmin idi, Elya xanım bilərək edirdi. Özbaşınalıq edən oğlunu cezalandırmağa hessas ürəyi icazə vermədiyindən, əvəzini belə çıxırdı. Amma buna ehtiac belə yox idi, onsuzda Əli öz-özünü cəzalandırırdı. Başını qaldırıb, dərmanla suyu içəndə divardakı saata gözü sataşdı. əqrəblərin 3ü göstərdiyinə inanmayıb, daha diqqətlə baxdı. Ağzından çıxan ilk