yaşlı qadın irişib, göz vurdu.
Əli bir anasına, bir də gələcək qaynanasına baxıb, nə edəcəyini bilmirdi. Yaman yerdə axşamlamışdı...
- Hələ bunları danışmaq üçün tezdir Sevinc xanım. Uşaqlar bir-birini tanısın görək... Bəlkə heç alınmadı?
Elya xanımın bilərək “xanım”ı vurğulamasını qulaq ardına vuran Sevinc xanım güldü. Əlini süzüb, biraz təhdidkar tonda:
- Oğlun maşallah gəşəng oğlandı. Amma qızım da çox gözəldi. Belə ki, su ki girdi qaba, oldu içməli. Da qızımın adını çıxarıb, ortada qoymayasız ki?
- Aaa. Nə ortada qoyma ay xanım? Hələ söz göndərmişik e. Eşidən elə bilər üzük taxmışıq, toy eləmişik.
- Ay bacı, ay bacı camaatın ağzı torbadı bükəsən? Indi burda qarşı-qarşıya oturmaları belə bəs eliyir söz olmasına.
Əli anasının artıq özünü cilovlaya bilməyib, əsəbdən əsdiyini görüb cəld müdaxilə elədi:
- Belə olmayaq xanımlar. sakit-sakit. Hər şey yoluna düşəcək...- Əli hər iki qadının ona qəzəblə baxdığını görüb, səsini kəsdi.
Onsuzda dedikləri bir məna ifadə etmirdi. Gülümsəməyə çalışıb, gözucu qarşısındakı stulda əyləşən qıza baxdı. Qız deyəsən utancaqlıqdan başını aşağı salmışdı. Bayaqdan tək kəlimə belə etmirdi. “ Ayda, bu qız niyə başını qaldırmır. 2 saatdı təpəsinə baxıram. Belə getsə başındakı tükləri sayacam. Ay qız, başını qaldırda. Yaxşı, başı aşağı qız istəyirdim, amma da üzü yerdən qalxmayanı yox da. Nə bilim, bəlkəm parik taxmış oğlandı? Anası onsuzda ifritənin biri. Allahım, bu nə zibildi özüm-özümü saldım”- deyə fikirləşən Əli təəəssüflə başını yellədi. Sevinc xanımın gözündən Əlinin qızına baxması qaçmamışdı. Üz-gözünü qırışdırıb, hikkəylə dedi:
- Çox oturacayıq burda? Mən qızımı böyütməmişəm ki, kafelərdə oğlanlarla görüşsün. Da bu qədər bir-birinizi gördüz bəsdi. Di telefonu verin, orda danışsınlar. Bu görüş-mörüş söhbəti bizlik deyil.
- Ha? Nə telefonu?
- Necə yəni nə telefon? Elə bilirsiz mənim qızımın telefonu var?! Yox, mənim qızım əlində telefon bütün gün çıqqıldadanlardan deyil. Elə-belə “yes”lə “no”su olan bir telefon verin,