ə gülməyini gizlətmədi.
Jalə nə deyəcəyini bilməyib duruxub qaldı. Əli olduqca rahat görünürdü və bu onu dəli edirdi. Etiraf etməli idi, bu vəziyyətdə nə edəcəyini bilmirdi. Ən pisi isə Əli nə ediləcəyini yaxşı bilənə oxşayırdı. Jalə özünü sındırmayıb, dilləndi:
- Indi biz nə edəcəyik?
- Biz? Yox, sən nə edəcəksən? Madam ki, gələcəkdə öz şirkətini qurmaq istəyirsən, onda özün də həll et. Yox, əgər bacarmasan, gəlib “Əli mən sənsiz heç nəyəm. bütün dediklərimi geri alıram. O nə endertaldı-nədi o daxil. Nolar mənə kömək et.” desən, onda edərəm.
- Pa! Ondansa gedib özümü Kürə ataram.
Əli bic-bic gülümsəyib, Jalənin çiyninə toxundu. Süni qayğıyla:
- Aa, elə demə. İndi Kürün suyu soyuq olar, xəstələnərsən. Görürsəndə ürəyimin yumşaqlığını?.
Jalə əlini havaya qaldırıbı, işarət barmağını Əlinin üzünə qarşı salladı:
- Sən...Səni...of!- nə deyəcəyini bilməyib, gözlərini süzdürdü.
Əli isə bundan zövq alana oxşayırdı. Jaləyə daha da yaxınlaşıb, üzünə qarşı gülürdü. Kənardan bu mənzərə olduqca sevimli görünə bilərdi. Lakin bu anı pozan bir şey oldu. Əli mesaj səsindən diksinib, heç istəməsə də cibindəki telefonu çıxardı. “Salam. Mənəm, Aytaç”. Əli Aytaçın kim olduğunu xatırlamağa çalışsa da, ağlına bir şey gəlmirdi. Yaddaşını dərinliklərini qurcaladıqda, üzü bozardı. Aytaç-gələcək nişanlısı...- Hə, deməli Jalə qızım necə bir açıqlama tapdın?
- Ee... Hələki üzərində işləyirəm Rəşid bəy.
- Bax bu heç xoşuma gəlmədi qızım. Indiyə tapmalı idi...
Geniş iclas otağında mesaj səsi əks-səda verdi. Bütün gözlər eyni anda Əliyə dikilmişdi. Əli baxışlardakı kinayəni, bezginliyi hiss edib yerində büzüşdü. Telefonunu çıxarıb, stolun altında tutaraq kim bilir neçənci mesaja cavab verdi.
- Istəyirsiz biz çıxaq?
- Yox, ehtiyac yoxdu. Davam edək.
- Yox, yox. Çıxaq biz. Mane oluruq.
- Mane olmursuz...
- Ə sən mənlə məzələnirsən?!- deyə qışqırıb, əlindəki qovluğu Əlinin başına çırpmaq üçün ayağa qalxan Rəşid kişi otaqdakıların baxışlarını görüb yerinə əyləşdi.
Jalə çiynini