çəkib, vecsiz tonda dedi:
- Başa düşmək olar. Əli bəyin nişanlısı onu çox sevir yəqin. Hər çürük olmanın kor alıcısı varmış.
Bu sözlər Əlinin onsuzda gərgin olan əsəblərinə toxundu. Başını yelləyib, kinayəli şəkildə:
- Hə. Düzü belə qızın mənə qismət olması böyük şansdı. “Qadın üçün ən böyük xoşbəxtlik ərinin alın təri ilə qazandığı çörəyi yeməkdir.” Nç, indiki zamanda belə düşünən qızlar da varmış.- deyib, Jaləyə gülümsəyərək baxdı.
- Aha. Onda əri gəbərsə, tezliklə İnşallah, kimin çörəyini yeyəcək görəsən?
Əli:
- Niyə gəbərməlidi əri? Nolub ona? Turp kimi oğlandı. Həm o gəbərsə, anası-atası var.
- Düz deyirsən, niyə gəbərsin ki? Neandertallar normal insanlardan daha uzun yaşayırdılar. Oğlanın ölümsüzlərin oğlu Herakl olduğunu bilmirdim!
Bu cümləyə Əlinin verəcək cavabı yox idi. Az qala stulundan aşacaq qədər Jaləyə yaxınlaşıb, kimsə eşitməsin deyə pıçıldayaraq dedi:
- Bax buna görə evdə qalasan sən. Sevdiyin adamda başqasıyla evlənir. Sən dirəş elə. Başqa qızlara bax, örnək götür, gör necə alırlar oğlanların könlün.
- Nədən danışdığını başa düşmürəm. Mən kimisə sevdiyimi xatırlamıram.- deyən Jalə saçlarını əli ilə arxaya itələyib üzünü çevirdi.
Əli yerindəcə donub qalmışdı. “ İnana bilmirəm... Ay qız necə yəni sevdiyin adam yoxdu, bəs mən nəyəm burda? Nə tez yadından çıxdım? Mümkün deyil, hələ də sevir məni. Qısqanclıqdan çartlayır yəqin. Bir dəqiqə, indi bu da durub məni qısqandırmaq üçün oğlanla sevgili olsa?! Nə deyirəm a mən. Bununla sevgili olacaq canından bezmiş oğlan var Azərbaycanda? Öz aramızdı bu qız da bezdirdi ha...” Əlini düşüncələrindən yenə mesaj səsi ayırdı. Telefonu cibindən çıxarıb, səssiz rejimə qoymaq istəyirdi ki, Rəşid bəyin ötkəm səsi eşidildi:
- Nəysə. İclas qurtardı. Birdə Əli bəy, bura “iclas otağı” deyilməsinin səbəbi, yaxşı akustikası olmasıdır. Pıçhapıç salmayın. Çıxa bilərsiz.
Jalənin niyə elə cavab verdiyi indi Əliyə aydın oldu. (müəllif: Cəmilə Məmmədli) Qəzəblə Jaləyə baxdıqda, onun gülməyini güclə saxladığını