ı gördü. Hətda Elcan gülməyini gizlətməyə ehtiyac görmürdü belə. Onun gözünün içinə baxa-baxa gülürdü. Hər kəs ayağa qalxıb otaqdan çıxdıqda, o da pərt halda ayağa qalxdı. Qapıya tərəf gedirdi ki:
- Sən qal.
Rəşid bəyin səsini eşidib, qayıdıb yerinə oturdu. Gözlərini ona dikib, deyəcəklərini gözlədi. Rəşid kişi ağzını açmaq istəyirdi ki, telefonu zəng çaldı. Əliyə “biraz gözlə” işarəsi verib, telefonu açdı.
- Alo. Yaxşıyam, sən necəsən? Hə, burdadı. Yox, öküzoğlu öküz dirəşib. Bir də gic kimi gedir qızla nişanlanır. əlbətdə, hardadı onda ağıl. Eşşəyoğlu eşşək nə qanır ki! Hələ bunun üzündəki idbarlığa bax. Adam döyül ha. Buna ba, buna ba nətər baxır ee.
Əli Rəşid bəyin düz gözlərinin içinə baxıb danışmasından duruxub, pıçıltıya bənzər səslə soruşdu:
- Əmi, məndən danışmırsan hə?
Rəşid bəy çiynini çəkib, ciddi səslə dedi:
- Yox. Səndən danışıram.
- Ha?...nə?...amma...
Əlinin nitqi tutulub, nə deyəcəyini bilmədən ona baxdı. Rəşid bəy isə heç nə olmamış kimi telefonun digər ucundakına Əlini “tərifləməyə” davam edirdi. Sonunda zəngi bitirib, zəhmli baxışlarını Əliyə dikdi. Deyəsən yenə onu danlayacaqdı. Amma birdən baxışları yumşalmağa başladı. Qayğı hiss olunan səslə:
- Bax, səni öz doğma oğlumdan ayırmıram, bilirsən?.
Əmisinin onu döydüyü zamanları xatırlayıb, başını yellədi:
- Hə, bilirəm. kaşki ayırsan...
- Səni səndən yaxşı tanıyıram, çünki sən eynən mənim kimisən.
Əli Rəşid bəyin üzünə təəccüblə baxıb, dəhşətlə pıçıldadı:
- Allah eləməsin...
- Mən də əvvəllər sənin kimi fikirləşirdim, “kişiyəm!” deyib dağar-dağar gəzirdim. Odurki anam mənə Elcanın anasını tapanda razı oldum. Yaxşı qadın idi... Az yaşadıq bir yerdə, amma ikimizdə əsla tam xoşbəxt olmadıq. Bəlkə ömrü uzun olsaydı, bir-birimizə öyrəşməyə vaxtımız olardı, amma qismət olmadı. Kaş o da ömrünün axır günlərini ürəyinə yatan adamla keçirərdi... Yəni sözümün canı odurki, sən də özünü və o qızı bədbəxt eləmə. o axmaq fikirlərindən əl çək. Əmin olaraq sənin xoşbəxtliyini istəyirəm əlbətdə.