cümləsini güclə bitirib, utanaraq başını aşağı saldı.
- Hə, onu bilirəm. Əlbətdəki gedəcəyik.
Anasının dediklərini eşidib, təəccüblə ona baxdı. Əmisinin dediyini düşünüb, ürəyində onu çətin bir işdən xilas etdiyi üçün təşəkkür etdi. Elya xanım olduqca sevincli görünürdü. “Sevinər də, axır ki, istədiyi kimi oxumuş qız alır mənə. Bir də düşünüm məncə. Anamla ikisi birləşsə, bu şəhərdə adım “arvad Əli”yə çıxacaq. Yox, elə şey ola bilməz. Bu evin kişisi mən olacam, onda daha mənə nə edəcəyimi deyə bilməzlər!... Elə deyil?...”. ilk dəfə idi bunları fikirləşirdi. Onsuzda muasir fikirlərə meyilli Elya xanım qatı feminist Jalə ilə birləşsəydi? Bax bu Əlinin kabusu olardı. Hələlik bu fikirləri beynindən uzaqlaşdırıb, hər şeyi həll etdiyini düşünüb gülümsədi. Sabah olacaqların xəyalı ilə qarşısındakı yeməyi böyük həvəslə yeməyə başladı.
*****
Jalə ofisə girdikdə yenə Zeynəblə Elcanın dalaşdığını görüb, gülümsündü. Onları “narahat” etməyib, otağına tərəf getdi. Qapını açdıqda Əlinin böük bir gülümsəmə ilə ona baxdığını görüb, duruxdu. Içəri girməyə tərəddüt edirdi. Başını azca yaan əyib, çəpəki ona baxaraq soruşdu:
- Nə?
- Heç...-deyən Əli çiynini çəkib, eyni gülümsəmə ilə Jaləyə baxmağa davam edirdi.
Bu cavab Jaləni qanə etməsə də, yalandan gülümsəyib yerinə oturdu. Əli hələ də ona baxırdı.
- Bilirsən, nişan olmayacaq.
Jalə başını qaldırıb, təəccüblə ona baxdı. Nə etdiyinin fərqinə varıb, tez üzünə vecsiz ifadə verərək dilucu soruşdu:
- Hmm... kimin nişanı?
- Hı, güya bilmirdə. “nişan olmayacaq” deyən kimi pendir görmüş siçan kimi baxan mən idim elə bil.
- Bilmirəm əlbətdə. Yad adamların nişanından mənə nə?
Bu cavab Əlini əsəbləşdirdi. “ “Yad adam” mənəm indi? Çoxbilmişliyə bax! Gör necə baxır. Güya vecinə deyil, güya sevdiyi adam nişanlanmır deyə sevinmir. Gərək deməyib, biraz daha əziyyət çəkdirəydim. Amma neyləyim, ürəyi yumuşağam da.”- deyə düşünüb, adi bir şeymiş kimi dedi:
- Hmm. Mən nişanlanmıram, mən.
- Deməli yazıq qızın ağlı başına gəldi.