əmi.-deyib, balaca uşaq kimi məsum-məsum Rəşid bəyə baxdı.
- Çörəkçi hə? Qadınlar evdə yeməyini bişirsin hə? Kimə oxşadın sən belə, avaranın biri avara!
Əli cəld başını əyib, ayaqqabı zərbəsindən qurtuldu. Rəşid bəy ayaqqabısın ikinci tayını da əlində saxlayıb, Əlini təhdid edirdi hələ də.
- Əmi onun dediklərini də eşitmədin? Qız elə bil Azərbaycanı alıb, Amerikanında behini verib gəlib. Həm bu nə söhbətdi? Bu iş mənim idi axı.
- Sənin? Nə sən, nə də o biri avara bir işə yarayırsız. Sizə bu şirkəti versəm, 3 günə yeyib, üstündən də su içərsiz. Savadlı, ağıllı qızdı. Sənin də biraz ağlın olsa bu fürsəti qaçırmazsan...
Rəşid bəy bığının altında bic-bic gülüb, Əliyə göz vurdu. Əli isə qəssab görmüş quzu kimi Rəşid bəyə baxırdı. bir şey başa düşməmimişdi deyəsən. Rəşid bəy yenə göz vurub dedi.
- Deyirəm gəşəng, ağıllı qızdı. Savadı da var, bilinirki səsi yuxarılardan gələcək. Sən deyirəm... evlənməyə qız axtarırdın deyirəm.- Əlinin hələ də anlamadığını görüb, əsəbləşdi.- Adə da nə deyim?! Him-cim də qanmır köpəkuşaqları, gərək elə qırmızı-qırmızı üzlərinə deyəsən.
Əli əmisinin nə demək istədiyini anlamasa da, ikinci bir ayaqqabı zərbəsinə hazır dayanmışdı. Amma yox, deyəsən dərk eləməyə başlayırdı.
- Nə?! Əmi qurban olum, mən övladlığam? Zibillikdən tapmısız məni? Anam bir tərəfdən, sən bir tərəfdən... Ölərəm o içiqurumuş ifritəni almaram...Ay!
Bu dəfə ayaqqabı hədəfə dəymişdi. Əli ayağını tutub ofuldayırdı. Rəşid bəy əsəbdən qızarıb, qışqırdı.
- Almazmış! Gör heç o qız sənə gəlir?! Dağarlıqda kimə çəkdiz siz belə. Itil gözümdən! Hünərin var, o qıza bir şey de. Döyərəm səni!
Əli başını aşağı salıb əmisinə qulaq asırdı. Uşaqlıqdan əmisi onu da, öz oğlunu da belə böyütmüşdü. Öz atasından, anasından görmədiyi kötəyi əmisindən yemişdi. Indi də suyu süzülə-süzülə qapıdan çıxmaq istəyirdi ki.
- Gətir o ayaqqabıları bura, sonra get.
- Günümə bax. O qıza görə danlanmağım, bu yaşda döyülməyim bəs deyil, bi də silahı öz əlimlə verirəm. yox, 100 % övladlığam mən.