Əsəbdən titrəyirdi.
- Jalə...
Öz adını eşidib başını qaldırdı. Əli ilk dəfə idi ki, onun adını tək çəkirdi. Təəccüb qarışıq həyacandan qızarıb, pıçıldadı:
- Birinci dəfədi adımı çəkirsən.
- Hə, bilirəm. Bu vəziyyətə “içi qurumuş”, “ifritə” getməz deyə düşündüm. Yəni...küçənin ortasında... əl-ələ...
Bu an Jalə hələ də Əlinin əlini tutduğunun fərqinə varıb, cəld geri çəkildi. Üzünü yana çevirib, tələm-tələsik dedi:
- Belə küçənin ortasında müzakirə etməyək bunları. Tez ol, ofisə getməliyik.
Ondan əvvəl maşına qaçan Jalənin arxasıyca baxan Əli dodağının altında deyindi:
- Bəs mən nə deyirdim? Mən deyən də neandertal, bu deyən də isə...
Yol boyunca ikisi də susurdular. Bayaqki hadisəyə görə hər ikisi də özünü qəribə aparmağa çəkinirdi. Bu cansıxıcı səssizlikdən bezən Jalə şən davranmağa çalışıb dilləndi:
- Bu işi də həll etdiyimə görə...
- Həll etdiyimə görə...
- Yaxşı, olsun həll etdiyimizə görə.
Əli gözünü yoldan ayırmadan:
- Mən gələnədək quzğunlar arasına düşmüş quzu kimi idin e. Mən gələndən sonra içindəki canavar üzə çıxdı. Ona görə də MƏN həll etdim.
- Əlbətdə, günlərdir bütün hesabları yoxlayan, araşdıran, hesablayan da sən idin, hə?
Deyəcək bir sözü olmayan Əli mızıldandı:
- Onlar elə-belə kağız işləridi...
- Amma o kağız işləri olmasaydı onlar əsla susmazdı. Beləliklə bu da həll olunduğuna görə Rəşid bəy işi mütləq mənə verəcək. 3 ayın tamam olmağına az qalıb...
- Hə... Bir dəqiqə ee, kim dediki sənə verəcək?! Bu iş mənimdi, sən get özünə iş axtar indidən.
Jalə çiynini çəkib, dedi:
- Bu iş alınmasa Almaniyaya gedəcəm. Bilirsən, o təcrübə məsələsi...
Əlbətdəki Əli bilirdi. O günki söhbətləri bir an olsun ağlından çıxmırdı ki. Amma Jalənin Azərbaycandən getməsi, həm də 5 il kimi uzun bir müddət... Özü də bilmədən cəld əyləci basdı. Maşın birdən dayandığı üçün silkələnən Jalənin ofuldaması ilə özünə gəldi. Ona baxıb, üzrxahlıq edirmiş kimi gülümsəyərək pıçıltadı:
- Pişik keçdi...
Jalə heç bir pişik görmədiyinə əmin olsa da, susdu. Maşın