başına!
Yetər xanı yenə ağzını açmaq istəyirdi ki, Jaləni görüb dayandı. Ona tərəf qaçıb, tələsik dedi:
- Jalə, bu daş dövründən qalma atana baxma. Gedəcəksən Almaniyaya əlbətdə. Lazımdı bu sənə.
- Almaniya?
- Hə, axı deyirdin bu iş alınmasa Almaniyaya gedəcəm. İndi də...
- Necə yəni xala? Işin alınmadığını hardan çıxar...
Jalə susdu. Unutmuşdu axı, bibisi müdiri ilə nişanlı idi.(müəllif: Cəmilə Məmmədli) Əlbətdəki o biləcəkdi. Başını aşağı salıb, otağına keçdi. Çarpayısına oturub gözlərini boşluğa dikdi. Əslində belə olacağını təxmin etmişdi. Axı Əli Rəşid bəyin qardaşı oğlu idi, işin ona verilməsi normal idi. Amma nə qədər eqoistcəsinə olsa da, bibisi ilə nişanlandığında daha ədalətli olacağını düşünmüşdü...
Səhər bütün gecə yatmamağın verdiyi yorğunluqla ağır-ağır ofisə tərəf addımlayırdı. Qapını açıb, içəri girmək istəyirdi ki, eşitdiyi bağırtılar onu dayanmağa məcbur etdi. Səslərdən birini tanıyırdı deyəsən, Rəşid bəy idi. Özünü saxlaya bilməyib, gizlicə içəri boylandı. Rəşid bəy Əliyə bəzi kağızları göstərib, qışqırırdı:
- Bu nədi adə?! Başın xarab olub sənin?! Burdakı səhvlərə bax! Ondansa o boş başından daha boş vərəq gətirəydin də! Hələ bir də şinəyir üzümə...
- Əlimdən gələn budu...
- Yox, deyil. – Rəşid bəy barmağını Əlinin üzünə doğru sallayıb dedi – Əlindən gələn bu deyil! O qız burdan getməsin, sən gedəsən deyə belə eliyirsən!
Əli çiynini çəkib, üzüün yana çevirdi. Dilucu dedi:
- Nədən danışıdığnızı bilmirəm müdir...
- Sən...!
Rəşid bəy ona baxan Zeynəblə Elcanı görüb demək istədiklərini içində saxladı. Kağızları Əlinin üzünə tullayıb, əsəbi şəkildə otağına keçdi. Əli əyilib, yerdəki kağızları toplamaq istəyirdi ki, başının üstndə bir kölgənin dayandığını hiss etdi.
- Deməli dünənki o sirkdə buna görə idi?
Əli ayağa qalxıb:
- Nə?
- Belə eləməyinə ehtiyacım yoxdu! Iş mənə verilməyibsə, deməli yaxşı olmamışam! Sənin “fədakarlığına” ehtiyacım yoxdu!
- Səsin başıma düşdü. – deyən Əli, onun yanından ötüb keçmək istəyirdi ki, Jalə onun