tərəf addımladı. Qarşısında dayanıb, başını qaldırmadan soruşdu:
- Düzdü bu?
- Yox...
Jalə başını yelləyib, otağına keçdi. Qapını örtüb, əli ilə ürəyini tutdu. Qəhər onu boğurdu. “o mənim üçün tək xəyalından əl çəkdi, mən isə...” davamını gətirməyə casarəti yox idi. Eynisini etməyə bəs casarəti vardımı?Jalə çarpayısına uzanıb gözlərini tavana dikmişdi. Etiraf etməli idi, ilk dəfə qərar verməyə çətinlik çəkirdi. Öz xəyalları, məqsədiləri ilə Əli və onun eşqi arasında qalmışdı. Yerində dikəlib yastığını qapdı. Var gücü ilə qarşısındakı divara qolayladı. Yox, bu da onu sakitləşdirə bilmirdi. Başını aşağı salıb fikirlərəşməyə başladı. Beləki, Yetər xanımın otağa girdiyini belə hiss etməmişdi.
- Axır ki, bir beyinsizin toruna düşdün hə?
Jalə diksinib başını qaldırdı. Bibisini görüb cəld yenə əvvəlki quru ifadəsini alaraq:
- Mən? Əlbətdəki yox! Sadəcə o axmağın öz karyerasını fəda etməsi...
- Bunların kökü kəsilsin. Mütləq hamsını planlayıb, sırf sən onun köləsi olasan deyə. Bax, artıq ağlına girməyə başlayıb!
Yetər xanım sözünü bitirib, dəhşətə düşmüş kimi Jaləyə baxdı.
- Əli? Sənin də tanıdığn Əli? Bu qədər detallı, risqli bir plan hazırlayıb hə? – deyən Jalə tək qaşını qaldırıb sorğulayıcı baxışla Yetər xanıma baxdı.
Ikisi də bu sualdan sonra gülməyə başladılar. Bu dünyadakı ən ağıla sığmaz ssenari olardı.
Jalə:
- Amma onun bu hərəkəti...biraz...lap azca şirin idi... – deyib, utanaraq başını aşağı saldı.
Birdən Yetər xanım onun çiynindən tutub, var gücü ilə silkələyərək:
- Nə deyirsən sən?! Bax ağlına girib o beyinsiz! Özünə gəl Jalə, onun toruna düşmə! Ay mənim saf, təmiz ürəkli qızım... Onların hamsı eyni zibildi! Indi ağlını alacaq, sonra da səni evə kilidləyib işlədəcək ancaq! Özünə gəl, himnimizi xatırla!
Silkələnməkdən başı gicəllənən Jalə, bibisinin əlindən qurtulub bir nəfəsə dedi:
- Bir qızın ilk vəzifəsi oxumaq və sonra işləməkdir. Ancaq özünü və lazım gəlsə ailəsini rahat yaşada biləcək vəziyyətdə olduqda evliyi düşünməlidir. Bu isə