ə mütləq muasir, qadin və kişi huquqlarının, haqlarının bərabər olduğunu bilən birisi ilə olmalı. Yaşasın feminizm!
- Afərin qızıma, bax belə! Kişilərə ölüm!
Yetər xanım Jaləni bağrına basıb, üz-gözündən öpdü. Jalə güclə ondan azca aralanıb, dedi:
- Xala, sən onun doğma əmisiylə nişanlısan axı?.
- Orasını qarışdırma. Hələki o xaric bütün kişilərə ölüm! Evləndikdən sonra baxarıq.
- Bəs atam?
- Hmm...
- Xala!
*****
Ofisə girdikdə sakitliyi hiss edən Elcan təəccüblə ətrafına göz gəzdirdi. Zeynəbə yaxınlaşıb soruşdu:
- Nə olub?
- Jalə gəlməyib.
- Hə, anlaşıldı. – deyib, Zeynəbə dönüb bic-bic gülümsədi – Dünən əla bir şey etdim hə?
- Yox, əksinə menasız idi. indi heç qovuşmayacaqlar.
Elcan:
- Elə demə, onların bu eşqi ürəyimi dağlayır. Hər kəs bizim qədər şanslı deyil, neynəyək. –deyib başını Zeynəbin çiyninə qoyub ağlamınsındı.
Zeynəb kobud hərəkətlə çiynini çəkib, ona əsəbi-əsəbi baxdı:
- “biz” deyə bir şey yoxdu.
- Olmaması üçün bir maniə görmürəm.
- Mən görürəm. birincisi avarasan, ikincisi şorgözsən, üçüncüsü gələcəyin məlum deyil.
Elcan arxaya çəkilib, başını ellədi.
- Avara yox, həyatın dadını çıxaran biriyəm. Şorgöz yox, gözələ baxıb savab qazanmağı hədəfləyirəm. Həm gələcəyim də məlumdur- burda işləyəcəm.
Zeynəb təəccüblənmiş kimi başını yelləyib, istehza ilə dedi:
- Deməli avara, şorgöz və tənbəl olmaqdan əlavə, bir də artistsən?
- Artist kimi oğlan olduğumu həmişə deyirdi nənəm.
- Rəhmətlik çox uzaq görən imiş.
Elcan masaya əyilib, Zeynəbin üzünə çox yaxın duraraq gülümsəyərək dedi:
- Yəni səncə yaraşıqlı deyiləm?
Yox, bu an ala gözləri xususi bir parıltıyla işıldayan, üzündəki hiyləgərlik qarışıq saf bir təbəssümlə ona baxan Elcanın yaraşıqlı olduğunu Zeynəb belə etiraf etməliydi. (müəllif: Cəmilə Məmmədl)Amma özünü o yerə qoymayıb, qarşıısndakı kağızları əlinə alıb məşğulmuş kimi davrandı. Bundan istifadə edən Elcan isə daha da ona yaxınlaşıb onun yanağından öpmək istəyirdi ki...
- Öhm-öhö!
Elcan cəld arxaya çönüb, Əlini