. Yoxsa öz doğmalarım niyə qəsdimə dursun.- deyə pıçıldayıb, ayaqqabıları aparıb əmisinin qarşısına qoydu.
Otaqdan çıxıb, öz əvvəlki otağına girdi. Qapını bərk çırpdı. Masaya gözü ilişdikdə daha da qəzəbləndi. Jalə şəstlə əyləşib, Əliyə baxırdı. Onun özündən razı təbəssümü Əlini cin atına mindirdi. Masaya yaxınlaşıb, əlini üstünə qoydu. Jaləyə tərəf əyilib dedi.
- Bura mənim masamdı.
- İdi. Indi mənimdir.
- Mənim əsəblərimlə oynama. Get evinə anana kömək elə, bu işlər sənə görə deyil. Mənimlə rəqabətə dözə bilməzsən sən.
Jalə də ayağa qalxıb, əllərini masaya qoydu. Əlinin düz gözlərinin içinə baxıb dedi:
- Əsl sən mənimlə rəqabətə dözə bilməzsən. Həm qızam deyə inşaatdan anlamadığımı düşünürsən? Bəs diplomu necə almışam?
- Bilmirəm. Yəqin ağlayıb, gözünün qorasını sıxmısan. Yazıqları gəlib.
- Neandertal.
- Özünsən.
- Neandertalın nə olduğunu bilmirsən.
Əli tutuldu. Həqiqətən də nə olduğunu bilmirdi. Amma bu qız ona tərif deyəsi deyildi ki? Buna görə özünü sındırmayıb, lovğa-lovğa dedi:
- Əlbətdə bilirəm. Sənin 1 həftəyə burdan qaçacağını da bilirəm. indilik masamı mənə qaytar.
- Bu mənim masamdı!
Əli masanın kənarlarından tutub özünə tərəf çəkdi. Jalə az qalsın yıxılacaqdı. Amma tez özünü düzəldib, o da masanın kənarından yapışdı. İkisi də masanı çəkişdirirdilər, amma masa nə o tərəfə gedirdi, nə də bu tərəfə. Əli bunun işə yaramayacağını anlayıb, masanı buraxdı. Cəld tərpənib, digər tərəfə əyilib kreslonu götürdü. Qənimətini bərk-bərk qucalayıb, Jaləyə acıq verirdi.
- Onda bu da mənimdi. Görüm harda oturasan indi.
- Bərk saxla, birdən oğurlayarlar.- deyən Jalə gözünü süzdürdü.
Elman Zeynəbin gəldiyini görüb, tez saçını düzəltdi. Ona yolunu kəsib, elə ağzını açmaq istəyirdi ki.
- Yox.
- Bir imkan ver deyim da.
- De.
- Bəlkə bu gün bir ça...
- Yox.
Eh, yənə hər günki hadisə. Zeynəb yenə Elmanı rədd eləmişdi. Elman başını aşağı salıb, yazıq-yazıq dilləndi.
- Hər gün “yox”. Elə bil başqa söz bilmirsən. Nolar ki, bir dəfə “hə” desən. Nəyim